Grają ekstremalnie mocno, a zarazem niezwykle emocjonalnie. Kanadyjczycy z Despised Icon od lat robią swoje, dzieląc się z miłośnikami ciężkich brzmień stuprocentową szczerością. Potęgę death metalu łączą z bezpośredniością hardcore'u, dodając do tej układanki pierwiastek wyjątkowości, co udowadniają od niemal ćwierć wieku zarówno na studyjnych wydawnictwach jak i na scenie.
Przed odwiedzinami grupy w Polsce miałam przyjemność porozmawiać z Alexem Erianem. Rozmawialiśmy o przyjaźni, pasji, życiowych wyzwaniach, współczesnych realiach i planach na najbliższe miesiące.
 |
| Despised Icon, fot. materiały prasowe |
Między Uchem A Mózgiem: Dzięki, że znalazłeś dla mnie czas, tym bardziej w trasie, gdy plan dnia jest bardzo napięty. Jak się czujesz? Masz za sobą już kilka pierwszych koncertów europejskiej trasy. Jaka energia Wam towarzyszy?
Alex Erian: To ja dziękuję za Twój czas. Prawda, sporo się dzieje. Póki co wszystko idzie zgodnie z planem. Traktujemy to jako zajęcie dodatkowe – gramy około 25 koncertów rocznie. W ten sposób funkcjonujemy od 2016 roku, od czasu reaktywacji zespołu. Co roku wyruszamy w jedną trasę koncertową, zawsze jesienią, do tego dochodzi kilka występów na festiwalach. To najlepszy możliwy układ, biorąc pod uwagę nasze życie rodzinne i kariery zawodowe. Staramy się zachować równowagę między muzyką a – nazwijmy to – „prawdziwym życiem”. Takie podejście jest dla nas świetnym rozwiązaniem. Każdy koncert jest dla nas wyjątkowy, jest niemal świętem, właśnie dlatego, że możliwość bycia razem na scenie nie zdarza nam się zbyt często. Zazwyczaj koncertujemy głównie w Ameryce Północnej i Europie Zachodniej. Gdy docieramy np. do Polski, zazwyczaj mija już kilka lat od naszej ostatniej wizyty, więc bardzo cieszymy się z powrotu. Podczas obecnej podróży chcemy też trochę pozwiedzać, zjeść coś fajnego, np. porządne śniadanie i po prostu chłonąć nowe doświadczenia. To dla nas naprawdę wyjątkowy czas!
MUAM: Wasz najnowszy album, "Shadow Work", to porcja naprawdę świetnej muzyki - to album ekstremalny, który porusza i skłania do refleksji. Czym po tak wielu latach jest dla Ciebie muzyka? Jak czujesz się grając tak ekstremalne dźwięki ?
Alex: To prawda, to bardzo ekstremalny materiał, ale też różnorodny i ta otwartość jest w naszym zespole kluczowa - każdy z nas słucha bardzo różnej muzyki, nie tylko metalu. Oczywiście wciąż kochamy metal i gramy go po dziś dzień, ale w Despised Icon pozwalamy sobie nieraz, by całkowicie puścić wodze fantazji.
Dla mnie osobiście to przestrzeń, w której mogę dać upust swoim emocjom. Każdy z nas mierzy się z trudnościami i przeszkodami – dla mnie to twórczy i konstruktywny sposób radzenia sobie z negatywną energią. Dlatego właśnie jest tak ekstremalnie. Czasami utknę we własnej głowie na długo i naprawdę ciężko się wydostać z tego stanu. Ten zespół stał się dla mnie wentylem bezpieczeństwa pozwalającym przepracować to w konstruktywny sposób.
Ludzie szufladkują nas jako zespół grający death metal czy deathcore - oczywiście coś w tym jest, ale nie o to chodzi. Przede wszystkim chcemy robić swoje. Jesteśmy bardziej ekstremalni niż kiedykolwiek wcześniej – po czterdziestce wciąż jesteśmy w grze i tworzymy bezkompromisową muzykę. Pokazujemy światu, że wciąż jesteśmy w szczytowej formie. W dużej mierze to taki prztyczek w stronę tych, co nas oceniają - to często osoby, które grają przez kilka lat, po czym zakładają rodziny i znikają z muzycznego świata. Byliśmy aktywni, zanim w ogóle zaistniał termin "deathcore", działaliśmy prężnie, gdy był szał na tę muzykę i chodziły głosy, że to chwilowa moda, graliśmy też w trudniejszych czasach, gdy nikt tej muzyki nie chciał słuchać i nikt nie zwracał na nią uwagi. Dziś natomiast, gdy ta estetyka przeżywa rozkwit, nadal jesteśmy aktywni i niezależnie od tego, czy tak pozostanie, czy popularność tego nurtu spadnie, nigdzie się nie wybieramy. Będziemy nadal robić swoje.
MUAM: Bardzo szanuję takie podejście i doceniam wkład Despised Icon w rozwój tej muzycznej estetyki. Muzyka to przede wszystkim uczucia i emocje, niezależnie od gatunku. Chodzi o to, by pozostać sobą i robić swoje. Czy marzyłeś w dzieciństwie o tym, by zostać muzykiem, czy może wiązałeś swoją przyszłość z czymś innym?
Alex: Odkąd pamiętam przeglądałem kolekcję płyt winylowych taty, chłonąc tę całą muzykę i płynące z niej doświadczenia. Jako nastolatek w liceum zacząłem grać na perkusji i od razu zacząłem szukać własnej drogi. Próbowałem różnych rzeczy – pływania, hokeja, karate – ale gdy tylko wziąłem do ręki pałeczki, usiadłem za perkusją i w wieku 12–13 lat założyłem swój pierwszy zespół, wszystko inne przestało mieć znaczenie. Choć wiele się działo – szkoła, studia, codzienne obowiązki – w głowie miałem tylko muzykę: tworzenie utworów, granie w zespole, występy, trasy. Zależało mi jednak na jakimś zabezpieczeniu i stworzeniu planu B, więc ukończyłem studia. Jednak gdy tylko zdobyłem dyplom, odłożyłem go do szafy i ruszyłem w trasę. Nigdy nie żałowałem tej decyzji. Czuję się wielkim szczęściarzem, mogąc być teraz w Sheffield, na zapleczu klubu, w otoczeniu przyjaciół. Muzyka nas łączy. Tworzymy społeczność i cieszę się, że jestem jej częścią. Jestem dokładnie tu, gdzie powinienem być, we właściwym miejscu.
MUAM: Na pewno podejmując tę decyzję miałeś jakieś wyobrażenie o przemyśle muzycznym. Czy gdy już osiągnąłeś swój cel i znalazłeś się w tej muzycznej machinie miałeś jakieś oczekiwania? Jak one korespondowały z rzeczywistością?
Alex: Tak naprawdę nie miałem żadnych oczekiwań. Jesteśmy z Kanady i jesteśmy częścią sceny, w której wciąż dominują Stany Zjednoczone. Niezależnie od tego, czy mowa o polskim zespole Decapitated – z którym zresztą koncertowaliśmy – o nas samych czy o naszych przyjaciołach z Cryptopsy, mam wrażenie, że zespołom spoza USA zawsze nieco trudniej jest przebić się poza swój kraj i zyskać rozpoznawalność na skalę światową.
Po prostu bardzo ciężko pracowaliśmy, by móc być w miejscu, w którym jesteśmy; lubię myśleć, że robimy to z właściwych powodów i właśnie dlatego nasza muzyka trafia do tak wielu ludzi. Oczekiwania stawiam tylko sam sobie. Chcę pisać jak najlepsze utwory, dawać jak najlepsze koncerty i pozwolić, by muzyka broniła się sama. Liczy się wyłącznie muzyka - nie media społecznościowe, nie marketing. Mamy to szczęście, że sami dbamy o nasz zespół - managementem zespołu zajmuję się wspólnie z naszym gitarzystą Éric'em Jarrinem. Działamy niezależnie, zawsze robiliśmy to na własną rękę. Od 20 lat współpracujemy z przyjaciółmi w kwestiach bookingu i sprzedaży merchu, od dekady nasze albumy wydaje ta sama wytwórnia. Jesteśmy bardzo lojalni, bo te relacje wykraczają poza sprawy biznesowe. Pracujemy z ludźmi, którzy myślą podobnie, którzy mają to samo spojrzenie na świat, ogromną wiedzę i pasję. To wspaniałe.
Czasem mam ochotę wszystko to rzucić i nie mieć nic wspólnego z branżą - nie lubię gierek, nie chcę krzyczeć i się afiszować - chcę po prostu robić swoje. Przez lata w tej branży zauważyłem jedno: kiedy jesteś na szczycie, wszyscy są dla ciebie niezwykle mili, ale kiedy przestajesz być na topie momentalnie znikają. Rozumiem to – w końcu zajmują się sprzedażą muzyki, biletów na koncerty i gadżetów, więc naturalnie zawsze szukają „kolejnej wielkiej rzeczy”. Kiedy jednak sam zarządzasz swoim zespołem, chodzi o coś znacznie więcej niż sprzedaż. Z drugiej jednak strony, nie chcę wypowiadać się zbyt negatywnie, bo przecież wszyscy robimy to z tych samych powodów – to dla nas sposób na wyrażenie własnej kreatywności. Chyba powiedziałem już i tak za dużo...
MUAM: Rozumiem co masz na myśli i dziękuję, że się tym podzieliłeś. Bardzo to doceniam. Pomówmy jeszcze trochę o Twojej zespołowej roli. Zaczynałeś od gry na perkusji, ale ostatecznie zostałeś wokalistą. Co wpłynęło na tę zmianę? Despised Icon wyróżnia też to, że jest w Waszym zespole dwóch wokalistów, którzy fajnie się uzupełniają
Alex: Nagraliśmy nasz pierwszy album i w ciągu dwóch lat zagraliśmy może 11 koncertów – mieliśmy ogromne trudności z ich organizowaniem, zwłaszcza poza naszym rejonem - jesteśmy z Quebec, francuskojęzycznego regionu Kanady. Kiedy przyszła pora na wydanie następcy, „The Healing Process”, chcieliśmy, aby ten nasz drugi krążek był bardziej zróżnicowany muzycznie. Dołączył do nas Alex Grind; grał wybitnie – zresztą robi to do dziś, nie mam pojęcia, jak on to robi. Został naszym perkusistą.
Chcieliśmy spróbować czegoś nowego, wykorzystując też szersze spektrum wokalne i spróbowałem swoich sił. Tak już zostało. Do tej pory gramy w tym samym składzie. To całkiem fajna sprawa. Sześć osób na scenie pozwala na bardziej energetyczne podejście do występów na scenie. Znacznie więcej się dzieje, jest ciągły ruch i dialog. Z biznesowego punktu widzenia taki skład nie był dobrym pomysłem, bo przez to na każdego przypada mniejsza część końcowej kwoty (śmiech), ale nie o to przecież chodziło!
Traktujemy zespół jako zajęcie dodatkowe i dzięki temu możemy utrzymać stały skład. Dla wielu osób granie 150 koncertów rocznie (kiedyś też tak robiliśmy) bywa po prostu przytłaczające. Życie nie czeka na Ciebie gdy jesteś w trasie. W domu wszystko toczy się dalej, a ty przegapiasz ważne wydarzenia: śluby, pogrzeby, rocznice i inne ważne okoliczności. Dlatego właśnie zajmujemy się zespołem tylko w ograniczonym wymiarze czasowym. Dzięki tej równowadze wciąż istniejemy; w przeciwnym razie Despised Icon prawdopodobnie już by nie istniał.
MUAM: "Shadow Work" jest nie tylko odpowiedzią emocjonalną na otaczający nas świat, ale też bardzo głęboką, osobistą refleksją i spojrzenie w głąb własnych emocji, prawda?
Alex: Jestem autorem wszystkich tekstów w Despised Icon. To prawda, to bardzo introspektywny materiał. Jakiś czas temu doszedłem do wniosku, że ta muzyka jest dla mnie ujściem dla negatywnych emocji i przestrzenią, która pomaga mi odzyskać wewnętrzny spokój. Opowiadam w tekstach o różnych przeszkodach, trudnościach i mrocznych chwilach, po to, by odzyskać równowagę i wdrożyć w życie faktyczne działania, by stawać się coraz lepszym człowiekiem, móc poczuć się lepiej i stale się rozwijać. Ten album był dla mnie nie tylko mierzeniem się z mrokiem, ale też głębokim krokiem ku poprawie, faktycznym zrobieniem czegoś z tą negatywną energią.
Kluczowe jest dla mnie podzielenie się tymi emocjami i wyrzucenie ich z siebie, ale też wniesienie czegoś pozytywnego - pokazanie ludziom, że jest sposób na wyjście z tego koszmaru, zainspirowanie ich do działania, do podjęcia reakcji na emocje. Nie próbuję umniejszać tego, przez co przechodzą ludzie ani przez co sam przechodzę, ale ostatecznie mamy jedno życie. Mój tata mawia, że co wychodzi z ust, wraca uszami. Coraz częściej staram się wykorzystać tę pozytywną energię, aby pokazać ludziom, ale także sobie, że jest światełko w tunelu i zawsze da się znaleźć jakieś rozwiązanie.
MUAM: To piękna i bardzo potrzebna inicjatywa. Bardzo cenna rada dla wszystkich, którzy jej potrzebują i walczą, by pokonać trudne emocje i powracające myśli. Świetnym pomysłem jest przeniesienie tej energii w sztukę. Ważne, by szukać jakiś pozytywów w tej szalonej, pędzącej donikąd rzeczywistości. Jak się czujesz w obecnych realiach?
Alex: Nie lubię mediów społecznościowych. Rozumiem ich rolę – to dobry sposób na nawiązywanie kontaktów z ludźmi i promowanie własnej twórczości. Nie chodzi o umniejszanie ich wartości czy ich wpływu na sztukę, ale dotarliśmy do momentu, w którym mówi się za ich pośrednictwem o twórczości jedynie jako o „treści” (content), a nie o sztuce. Wszystko wydaje się takie ulotne, jednorazowe, chwilowe.
Ludzka zdolność skupienia uwagi jest coraz bardziej ograniczona. Branża oczekuje częstych publikacji. Urodziłem się w 1980 roku, mam 46 lat – pamiętam czasy sprzed ery Internetu i mediów społecznościowych. Choć jestem osobą bardzo sentymentalną, nie chcę żyć wyłącznie przeszłością. Czasami jednak tempo zmian jest dla mnie zbyt duże. Internet ma swoje złe strony, ale jest też oczywiście bardzo potrzebny i niekiedy staje się w codziennym życiu niezbędny - dziś dzięki nawigacji Google znalazłem świetne miejsce na śniadanie. Bez dostępności map i możliwości sprawdzenia opinii i zdjęć prawdopodobnie nigdy bym tam nie trafił.
Staram się dawać coś od siebie za pośrednictwem mediów społecznościowych. Ludzie, którzy nas wspierają, nie mają wobec nas żadnych zobowiązań – są po prostu hojni, życzliwi i pełni wsparcia. Bez fanów nic nie byłoby możliwe, więc warto się odwdzięczyć, choć bywa to bardzo wymagające. Często milczenie jest odbierane jako brak zainteresowania. Chcę, żeby ludzie wiedzieli, że mi na nich zależy. Po prostu robię, co w mojej mocy, starając się jakoś przez to wszystko przejść.
To, co dzieje się na świecie jest bardzo przytłaczające. Mieszkam w Kanadzie i czuję się szczęściarzem, że mieszkam w miejscu, gdzie jest spokojnie. Współczuję ludziom, którzy przechodzą przez trudne chwile, i mam nadzieję, że uda im się przetrwać. Smutno patrzeć na te wszystkie podziały – dla mnie siła zawsze tkwiła w jedności. Mam nadzieję, że po całym tym zgiełku i wybuchach zapanuje pokój – wierzę, że ludzkość przetrwa ten trudny czas. Przesyłam wszystkim mnóstwo miłości.
MUAM: Dzieje ludzkości układają się na kształt sinusoidy - ludzkość musi przejść przez trudne chwile, aby w końcu odnaleźć spokój. To bardzo smutne, ale prawdziwe. Ten schemat powtarza się na przestrzeni wieków.
Alex: Nic nie przychodzi łatwo, czy to w kwestii międzynarodowej polityki, czy relacji międzyludzkich - wszystko wymaga czasu i wysiłku. Musimy starać się szukać wspólnego języka i skupić się na tym, co nas łączy jako ludzi, zamiast rozpamiętywać to, co nas różni. Mówię to z pełną świadomością, że łatwiej jest to powiedzieć, niż zrobić. Przesłanie, które chciałbym przekazać ludziom, sprowadza się wyłącznie do pokoju i miłości.
MUAM: To świetne podsumowanie. Na finał zapytam Cię jeszcze o zespołowe plany po zakończeniu trasy w Europie. Pracujecie powoli nad nową płytą, czy planujecie na razie poświęcić czas na inne aktywności?
Alex: Jesteśmy zespołem działającym w niepełnym wymiarze czasowym, więc pod względem wydawniczym nie jesteśmy aż tak produktywni. Mamy potwierdzony udział w kilku festiwalach w Ameryce Północnej na przyszły rok. Zaplanowaliśmy tam również trasę koncertową, więc niestety w ciągu najbliższego roku nie wrócimy do Europy. Jeśli więc chcecie zobaczyć Suffocation, Carnifex oraz nas – teraz jest ten najlepszy moment. W przeciwnym razie na kolejną okazję trzeba będzie poczekać kilka lat.
W przyszłym roku świętujemy 25-lecie istnienia zespołu. Przypada też 20 rocznica wydania naszego trzeciego albumu, „The Ills of Modern Man” – płyty, która jest nam szczególnie bliska, więc chcielibyśmy to jakoś uczcić.
Mamy też kilka luźnych pomysłów – trochę riffów, a nawet gotowe utwory. Trzeba tylko znaleźć trochę czasu, żeby usiąść i wspólnie nad tym popracować. Realnie patrząc chciałbym, żebyśmy w przyszłym roku wydali nowy utwór – to jeden z naszych celów na najbliższe miesiące.
MUAM: Trzymam kciuki, by wszystko się udało. Dzięki za to spotkanie, to była przyjemność. Udanej podróży, świetnych występów i do zobaczenia w Polsce!
Alex: Dzięki, do zobaczenia!
Despised Icon wraz z Carnifex i Suffocation przyjadą do Polski już za kilka dni. 17.11 wystąpią w warszawskiej Proximie. Na koncert zaprasza Winiary Bookings. Więcej tu: https://winiarybookings.pl/wydarzenie/carnifex-despised-icon-w1n1ary-warszawa-listopad-2026