The Ocean to zdecydowanie jeden z tych zespołów, którego twórczość skłania do głębokiej refleksji. Pod koniec września kolektyw powrócił w nowym składzie, z nową energią, nowym doskonałym albumem, nowymi wyzwaniami i świeżym spojrzeniem na muzykę.
Robin Staps to jeden z tych rozmówców, z którym można godzinami wymieniać się spostrzeżeniami. O pomysł na album "Solaris", o inspiracje i kulisy jego powstawania wypytałam go dość obszernie już w wakacje, na kilka tygodni przed wydaniem albumu (wywiad tu). Jednak ze względu na ściśle ograniczony czas spotkania wiele zagadnień nadal pozostało otwartych. Dlatego gdy pojawiła się kolejna szansa porozmawiania już po albumowej premierze, z przyjemnością zapytałam artystę jeszcze o kilka istotnych kwestii związanych z poszczególnymi etapami płyty pod kątem filozofii, emocji, współczesnych realiów i osobistej perspektywy.
Raz jeszcze, tym razem bardziej wnikliwie przyglądamy się kluczowym fragmentom "Solaris", a także rozmawiamy o pierwszych koncertowych doświadczeniach w nowym składzie i tym, co przed nami.
 |
| The Ocean Collective 2026, fot. Jovi Zhang, mat. prasowe |
Między Uchem A Mózgiem: "Solaris" zbiera bardzo pozytywne recenzje na całym świecie. To jeden z tych albumów, który z każdym kolejnym odsłuchem pozwala odkrywać coś nowego, poszukiwać nowych znaczeń, interpretacji, wyjaśnień dla zjawisk, które dotyczą nas wszystkich. Od kilku miesięcy wracam do tej płyty regularnie i myślę, że prędko to się nie zmieni.
Robin Staps: Bardzo się cieszę, że zainteresowanie "Solaris" jest tak duże. Udzielam wielu wywiadów mediom z całego świata. Dzieje się ostatnio tak dużo, że ledwo się wyrabiam, ale to zdecydowanie pozytywne szaleństwo. Czy ten album brzmi dla Ciebie nadal jak The Ocean?
MUAM: Tak, jak najbardziej, wszystko do siebie pasuje :) To po prostu nowy, bardzo ciekawy rozdział opowieści, która jest mi bliska od lat. To zainteresowanie albumem jest w pełni zasłużone, bo to jedna z tych płyt, którą odkrywa się stopniowo. Z każdym kolejnym odsłuchem znajduje się coś innego, odkrywa się nowe interpretacyjne możliwości. To jeden z moich ulubionych albumów The Ocean i jedna z najlepszych płyt tego roku!
Opowiadać tę historię zaczęliście od singla "Light Pollution". Już sam tytuł kompozycji zwraca uwagę na powszechny problem zanieczyszczenia światłem. Obecnie niezwykle trudno jest znaleźć miejsce, w którym spokojnie można obserwować nocne niebo bez świetlnych łun z ludzkich siedzib. W Polsce jest tak naprawdę jedno takie miejsce, w Bieszczadach, gdzie da się przyglądać niebu bez absolutnie żadnych świetlnych zakłóceń.
Robin: To prawda, takiej ciemności nie da się doświadczyć w pobliżu miast. Berlin nieustannie świeci i nigdy nie jest tu całkowicie ciemno. Dopiero gdy jadę np. do Hiszpanii (jeżdżę tam zimą, poza turystycznym sezonem, gdy te wszystkie atrakcje dla mas są już pozamykane), mogę bez przeszkód spojrzeć w niebo i podziwiać gwiazdy. Gdy trafię na czas, gdy księżyc jest akurat w nowiu, otacza mnie całkowita ciemność. Niebo jest praktycznie czarne. To naprawdę rzadki widok, bo miasta emitują tak wiele światła.
MUAM: To zanieczyszczenie światłem ma także filozoficzny wymiar - ta przezroczystość to metafora dostępności informacji - obecnie bardzo trudno jest schować się przed światłem. Nie ma prywatności, każdy ma powszechny dostęp nawet do tego, czego nie powinien wiedzieć.
Robin: Dokładnie. Używamy "zanieczyszczenia światłem" jako metafory przejrzystości, która charakteryzuje nasze czasy i przenika właściwie wszystko. Przyzwyczajamy się do tego, że nie ma już żadnych mrocznych zakamarków – zarówno dosłownie jak i w przenośni. Wpuszczamy światło w każdy aspekt naszego życia, nawet w sprawy bardzo prywatne. Nauczyliśmy się dzielić wszystkim ze wszystkimi – nawet rzeczami zupełnie nieistotnymi, którymi być może nie powinno się dzielić z całym światem za pośrednictwem Internetu. Stało się to powszechne, a w tym procesie tracimy coś ważnego - mrok, który jest nieodłączną częścią życia.
Mrok jest ważny, prywatność jest ważna, posiadanie sekretów i tajemnic jest dla człowieka niezwykle istotne. Tymczasem nie ma na to już miejsca; dobrowolnie i nieustannie dzielimy się wszystkim, co nas dotyczy, z każdym, bez żadnej selekcji czy namysłu. Dużo o tym myślałem w zeszłym roku, pracując nad tą płytą – doszło do tego, że człowiek niemal musi się tłumaczyć z tego, że zamyka za sobą drzwi, idąc do toalety – tylko po to, by nikt nie wszedł za nim do środka. Jeśli się nad tym zastanowić, to jest to cholernie dziwne.
Jeśli spojrzymy na ten temat w szerszej historycznej skali – w kontekście odkrywców, co stanowi również sedno tej płyty – to jeszcze dwie, trzy, cztery stulecia temu na Ziemi istniały nieznane miejsca i nieodkryte terytoria - takie, w których nikt wcześniej nie był, które były nieopisane i nie naniesione na mapy, do których dotarcie zajmowało lata. Istniał wtedy jeszcze mrok, istniały „ciemne przestrzenie” na mapie. Dziś już nic takiego nie istnieje – wszystko zostało zarchiwizowane, każdy centymetr kwadratowy globu został opisany, przeanalizowany i naniesiony na mapy. Jedynymi prawdziwymi „granicami” pozostały chyba tylko największe głębiny oceaniczne i przestrzeń kosmiczna.
Na Ziemi nie ma już praktycznie żadnych nieodkrytych terytoriów; w pewnym sensie utraciliśmy mrok w skali całego naszego życia. Próba jego przywrócenia może wydawać się naiwnie romantyczna, ale uważam, że warto o tym pomyśleć – choćby w odniesieniu do naszego życia prywatnego, nad którym powinniśmy mieć pełną kontrolę. A potem można zastanowić się, czy da się odzyskać coś jeszcze...
MUAM: Całkowicie się zgadzam. Po zasiedleniu Ziemi i stałym eksploatowaniu jej zasobów człowiek zaczął wkraczać coraz śmielej w przestrzeń kosmiczną. Na razie bardzo w znikomym stopniu, ale zrobiliśmy już pierwszy krok, by zaczęły nas interesować obszary poza naszą planetą. Uczymy się jak przetrwać w kosmosie w ramach Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. To oczywiście niezwykle cenna wiedza z naukowego punktu widzenia, ale jest też jej druga strona. Człowiek wyobraża sobie przeważnie kosmos jako mistyczną, tajemniczą, romantycznie wspaniałą przestrzeń, ale tak naprawdę jest to wielka, śmiertelnie niebezpieczna pustka, o której nic nie wiemy, bo nasze możliwości poznawcze są zbyt ograniczone, by zrozumieć jej funkcjonowanie.
Robin: Jeśli pomyślisz o tej pięknej, utrzymanej w duchu retro-futuryzmu wizji przestrzeni kosmicznej, która stanowi sedno filmu „Solaris”, dostrzeżesz, że masz całkowitą rację. Istnieje tu pewne romantyczne wyobrażenie kosmosu, które w rzeczywistości jest jedynie brakiem Ziemi – takiej, jaką znamy. Przypomina mi się scena, w której bohaterowie umieszczają kartki papieru w otworach wentylacyjnych stacji kosmicznej, by naśladować szelest liści poruszanych wiatrem. W kosmosie czegoś takiego nie ma - jest tylko próżnia, pusta cisza. Żadne z tych ziemskich doznań tam nie istnieje, więc ludzie uciekają się do drobnych sztuczek, by przywołać dźwięki Ziemi. W gruncie rzeczy nie jest to miejsce, w którym chciałoby się przebywać. Kiedy zostajesz tam uwięziony, ogarnia cię głęboka melancholia; zaczynasz tęsknić za wszystkim, co pamiętasz z Ziemi.
MUAM: O tej zmianie perspektywy i efekcie skali opowiada też np. Steven Wilson na albumie "The Overview". Gdy oderwiemy się od powierzchni Ziemi i oddalimy się od niej na odległość, gdzie nie działa już jej grawitacja, wszystko rozpadnie się na drobne kawałeczki, poddane oddziaływaniom różnych innych sił i w obecnej, znanej nam formie przestanie istnieć.
Robin: Wiem, o którym albumie mówisz, nie słuchałem go jeszcze, jakoś tak wyszło. Chyba po niego sięgnę :)
MUAM: Wątek podróży w kosmos pojawia się w "Departure Song". Ziemia coraz bardziej staje się miejscem, w którym coraz trudniej się funkcjonuje. Jest zatłoczona i stale niszczona przez człowieka, który wykorzystuje do cna jej zasoby. Jak myślisz, czy za kilkadziesiąt (albo więcej) lat ludzie będą szukać nowej przestrzeni do zasiedlenia? Czy to w ogóle jest potencjalnie możliwe?
Robin: W kontekście tego, o czym przed chwilą rozmawialiśmy, nasuwa się dość smutna refleksja. W moim odczuciu nie jest to wcale szczytowe osiągnięcie postępu; przeciwnie – konieczność opuszczenia naszego naturalnego środowiska, ponieważ nie da się już w nim żyć, świadczy raczej o kolosalnej porażce. Nie nazwałbym tego utopią – to raczej dystopia. Jeśli do tego dojdzie, będziemy mieli krótko i dobitnie mówiąc przejebane.
To punkt wyjścia dla płyty - naturalna kontynuacja utworu „Subatlantic”, zamykającego nasz poprzedni album „Holocene”. Ziemia staje się jałowym, niezdatnym do życia miejscem, zniszczonym przez zmiany klimatyczne i destrukcyjne działania ludzi, a grupa ocalałych wyrusza na poszukiwanie nowego domu. Tylko czym właściwie miałoby być to nowe miejsce?
Historia o eksploracji kosmosu, która stanowi oś narracyjną płyty, nie jest wcale optymistyczną opowieścią o postępie. Tekst piosenki to list wysłany z kosmosu do ukochanej osoby, która pozostała na Ziemi. By to podkreślić, przygotowaliśmy dla fanów, którzy sięgną po specjalne wydanie tego albumu małą niespodziankę - dołączyliśmy do każdego egzemplarza odręcznie napisany list. Każdy egzemplarz winylowego artbooka zawiera jeden list, sporządzony przez innego członka zespołu w jego ojczystym języku. Jako że w zespole posługujemy się sześcioma językami, każdy z nas napisał fikcyjny list do bliskiej osoby – swoiste pożegnanie. Listy znajdują się w kopertach opatrzonych pieczęcią i są dołączone do książek; w każdym egzemplarzu znajduje się jeden, unikalny list. Na ten pomysł wpadł Enrico podczas prac nad oprawą graficzną – uznałem, że jest absolutnie świetny, więc postanowiliśmy go zrealizować.
MUAM: To rewelacyjny pomysł! Mam przeczucie, że "Ultima Esperanza" to najbardziej osobista kompozycja w dorobku The Ocean. W tekście tego utworu odnosisz się bezpośrednio do wypadku, który miał miejsce kilka lat temu, po którym ledwo uszedłeś z życiem. Pamiętam, jak podzieliłeś się tą druzgoczącą historią na swoim społecznościowym koncie. Gdy przysłuchałam się uważnie słowom tego utworu stało się dla mnie niemal oczywiste, że powracasz tu do tych osobistych doświadczeń.
Robin: To prawda, jesteś pierwszą osobą, która to zauważyła. Gdy przyjrzysz się tekstom, staje się to niemal oczywiste, ale też nie chciałem mówić o tym publicznie. Każdy utwór, który napisałem, ma swoje osobiste odniesienie, co jednak wcale nie umniejsza jego roli w koncepcji całego albumu ani innych poruszanych w nim wątków. W każdej piosence zawsze splata się wiele różnych narracji – wydarzenie, o którym wspomniałaś, to właśnie mój osobisty punkt odniesienia.
"Ultima Esperanza” stanowi dla mnie pewnego rodzaju „granicę”, tyle że osadzoną na Ziemi. O ile „Solaris” można postrzegać jako granicę postrzegania w przestrzeni kosmicznej, o tyle „Ultima Esperanza” to klasyczny „koniec świata” – cel wyprawy ziemskich odkrywców. To miejsce, w którym w tamtym czasie nikt wcześniej nie był – drugi kraniec Ziemi, do którego dotarli żeglarze w czasach, gdy wierzono, że planeta jest płaska i że na jej końcu można spaść w przepaść.
„Ultima Esperanza” to po hiszpańsku „ostatnia nadzieja”. To utwór o nadziei, o jej utracie i o jej ostatecznej formie, a także o siłach, które z nadziei płyną – przede wszystkim o potędze wyobraźni, która stanowi tu fundament. Zawsze mnie to fascynowało.
Gdy te 4 lata temu otarłem się o śmierć, byłem w stanie całkowitego wyczerpania; moje ciało po prostu odmówiło posłuszeństwa. Nogi przestały działać, ledwo utrzymywałem głowę nad powierzchnią wody – właściwie już zacząłem tonąć. W końcu mnie wyciągnięto. Przez cały ten czas, kiedy próbowałem wołać o pomoc towarzyszyła mi nadzieja – trzymałem się jej kurczowo, aż do momentu, gdy zjawili się ratownicy. W jakiś przedziwny sposób to właśnie ona pozwoliła mi utrzymać się na powierzchni. To tak, jakby siła umysłu dodała ciału energii, której fizycznie już w nim nie było. Kiedy mnie wyciągnęli, nie mogłem chodzić, a mimo to – w jakiś sposób – wciąż trzymałem się na powierzchni.
To niesamowite, jak w sytuacjach kryzysowych zyskujemy dostęp do zasobów, które w sensie fizycznym właściwie nie istnieją – i właśnie to jest sedno tego utworu. Można je sprowadzić do kwestii siły psychicznej, ale uważam, że w skrajnie trudnych momentach pojawia się tu pewna metafizyczna moc, dzięki której jesteśmy w stanie dokonać rzeczy fizycznie niemożliwych. Jako osobę o naturalistycznym podejściu do świata, zawsze mnie to fascynowało.
Tytuł nawiązuje do prowincji Ultima Esperanza, której nazwa pochodzi od znajdującej się tam zatoki. Według przekazów, hiszpańscy odkrywcy poszukiwali przejścia do Cieśniny Magellana; wpłynęli w głąb tej zatoki, lecz nie znaleźli poszukiwanej drogi. Zatoka kończy się lodowcem, a wszyscy uczestnicy wyprawy zginęli – to symboliczna opowieść o nadziei na znalezienie czegoś, co w rzeczywistości nie istnieje - ostatecznie trafiasz po prostu przed oblicze lodowca.
MUAM: Jak po tym traumatycznym wydarzeniu wygląda Twoja relacja z oceanem? Wróciłeś do pływania, prawda?
Robin: Wróciłem do pływania, a moja relacja z oceanem jest tak piękna, jak zawsze. Zawsze darzyłem go ogromnym szacunkiem, czerpiąc jednocześnie głęboką radość z obcowania z nim – nie chciałem tego stracić. Kilka tygodni po tamtym zdarzeniu, w styczniu, wróciłem do Hiszpanii i wszedłem do wody. Czułem, że muszę się z tym zmierzyć, przezwyciężyć traumę i strach; w przeciwnym razie przestałbym czerpać przyjemność z kontaktu z morzem i oceanem, a na to nie mogłem pozwolić. Wszedłem do zimnej wody, zacząłem pływać i sprawiło mi to przyjemność.
Nigdy wcześniej w życiu nie doświadczyłem ataku paniki, a od tamtego dnia zdarzają mi się one czasami w sytuacjach, które – obiektywnie rzecz biorąc – nie są ani racjonalne, ani zrozumiałe. Taka chwila dopadła mnie również podczas pływania w Hiszpanii: miałem wrażenie, że choć płynę w jednym kierunku, coś ciągnie mnie w przeciwną stronę. To przywołało wspomnienia tamtej nocy, kiedy przez trzy godziny próbowałem zbliżyć się do brzegu, ale – niezależnie od obranego kierunku – oddalałem się od niego coraz bardziej. Kiedy to uczucie wróciło w zupełnie spokojnych, kontrolowanych warunkach, okazało się cholernie intensywne – czegoś takiego nie znałem przez całe swoje dotychczasowe życie. To jak uderzenie pioruna prosto w serce. Wcześniej, słysząc o atakach paniki, nie do końca rozumiałem, o czym ludzie mówią – aż do tamtego momentu. Moja relacja z oceanem jest więc dobra, ale pozostały po niej rany - tak bym to określił.
MUAM: Po tej traumatycznej sytuacji otworzył się pewien rejon w Twoim umyśle, z obecności którego wcześniej nie zdawałeś sobie sprawy. Postrzegasz teraz świat z innej perspektywy.
Robin: Zdecydowanie. To w pewnym sensie naturalny sposób radzenia sobie z tym wszystkim, pewna forma przepracowywania tych doświadczeń. Poważne zdarzenia potrafią nas zmienić. Nawet jeśli nie stracimy stopy czy kończyny – jeśli uda nam się przeżyć – pewne doświadczenia pozostawiają ślad, który nigdy nie zniknie i z którym przyjdzie nam się mierzyć już do końca życia.
Cieszę się, że żyję; cieszę się, że tu teraz jestem – to tak, jakbym dostał od losu dodatkowe dni. Właśnie tak czułem się przez kolejne miesiące po tamtym dniu, nadal odczuwam tę wdzięczność. Mam poczucie, że wszystko, czego doświadczam, to swoisty bonus, coś ekstra, coś, co wcale nie było pewne – a jednak, jakimś cudem, wciąż tu jestem i żyję. Choć zabrzmi to może nieco naiwnie, było to doświadczenie o głębokim wymiarze egzystencjalnym, które uświadomiło mi, co tak naprawdę oznacza żyć i być żywym.
MUAM: Dziękuję z całego serca, że podzieliłeś się tą osobistą perspektywą. Bardzo to doceniam. Mam jeszcze jedno pytanie o płytowe zakamarki, o utwór "Simulacra". To poczucie iluzoryczności, o którym ta kompozycja traktuje można odnieść do działania algorytmów mediów społecznościowych. Co o tym myślisz?
Robin: Symulakrum to pojawienie się danej rzeczy bez odzwierciedlenia w rzeczywistości - znak lub zjawisko, które zaczyna istnieć samodzielnie, nie posiadając żadnego zakorzenienia w obiektywnym świecie. Termin ten wprowadził Gilles Deleuze, a rozpowszechnił Jean Baudrillard. Gdy oglądałem ten stary film (powstał jeszcze zanim to pojęcie stało się powszechnie używane), zdałem sobie sprawę, że bohaterowie właśnie takiego zjawiska doświadczają. Kobieta, która była na Ziemi, nagle znajduje się w stacji kosmicznej… nie wiadomo, co dzieje się naprawdę – czy to umysł płata bohaterom figle? A te wspomnienia – czy są prawdziwe, czy może wykreowane przez umysł? Widz pozostaje z pytaniami, na które aż do końca "Solaris" nie pada odpowiedź.
Dla mnie właśnie to stanowi istotę symulakrum – sytuacja, w której nie masz pewności, co jest rzeczywiste, a co nie. Oczywiście można to odnieść do naszej współczesnej rzeczywistości, do mediów społecznościowych oraz sposobu, w jaki w nich funkcjonujemy i jak wchodzimy w interakcje. Nieustannie poszukujemy bodźców, budując fałszywe światy – swoiste sfery uwodzenia i spektaklu.
W mediach społecznościowych tworzymy iluzoryczne światy i gonimy za „hiperrzeczywistością”. To symulacja, której jednak nie jesteśmy świadomi; zanurzamy się w niej tak głęboko, że całkowicie odcinamy się od świata zewnętrznego, od prawdziwej rzeczywistości. Jednocześnie symulujemy zaangażowanie emocjonalne – w rzeczywistości jednak wcale nie jesteśmy zaangażowani; przeciwnie, pozostajemy zupełnie odcięci od własnych emocji, ponieważ wszystko wokół jest fałszywe. Uważam to za niezwykle fascynujące.
Prawdopodobnie ani Tarkowski, ani Lem nie mieli tego na myśli, tworząc swoje dzieła, ale to nie ma większego znaczenia – sztuka buduje więzi. Powinna skłaniać do refleksji nad pozornie niezwiązanymi z nią tematami, choć być może w ostatecznym rozrachunku wcale nie są one tak odległe. I właśnie na tym polega jej piękno. Zawsze warto przywołać takie odniesienia i zadać sobie pytanie, czy są one prawdziwe, czy może to ty sam je tworzysz.
MUAM: Nie pozostaje nic innego, jak próbować odnaleźć się w nowej rzeczywistości, z problemami z koncentracją i ciągłym rozproszeniem.
Robin: Dokładnie. Przyzwyczailiśmy się do bycia niewolnikami tej krótkiej zdolności skupienia uwagi. To – obok zaniku prywatności – stanowi naprawdę niebezpieczny aspekt tego zjawiska. Przywykliśmy do natychmiastowego przesuwania palcem po ekranie, gdy coś nie przykuwa naszej uwagi. W naszych umysłach uwalniają się hormony stymulujące synapsy; w rezultacie brakuje nam wytrwałości, by przeczytać artykuł, bo zajmuje to zbyt wiele czasu.
To cholernie kiepska sprawa, ponieważ nie każdą informację da się przyswoić w 3–7 sekund. Niektóre zagadnienia są bardziej złożone. Potrzebujemy czasu, by wyrobić sobie świadomą opinię; musimy mieć zdolność do samodzielnego zdobywania wiedzy. Może to oznaczać na przykład poświęcenie 20 minut na lekturę jednego artykułu. Prawie nikt już tego nie robi. Czerpiemy wiadomości ze stron typu „clickbait”. Nawet jeśli mamy do czynienia z dziennikarstwem, wolimy obejrzeć 30-sekundowy filmik, zamiast przeczytać dłuższy tekst w magazynie. Mamy do czynienia z ogólną utratą wiedzy – nad tą kwestią ubolewaliśmy już na „Holocene”. Zauważyłem, że „Solaris” w pewnym sensie podejmuje wiele wątków, które poruszaliśmy już wcześniej w ramach „Holocene” – na przykład w kompozycji „Preboreal”. To kolejny dowód na to, że nowy album odzwierciedla tematy, o których obecnie dużo myślę.
MUAM: Problemy, które opisywał album "Holocene" niestety nadal są aktualne, a nawet są bardziej dotkliwe niż te trzy lata temu, więc nic w tym dziwnego, że poświęcasz im więcej czasu. Pomówmy jeszcze na koniec o czymś przyjemnym i o tym, co przed nami. The Ocean zagrał już kilka koncertów w nowym składzie. Jak było?
Robin: Do tej pory zagraliśmy trzy koncerty (rozmawialiśmy przed odwiedzinami The Ocean w Indiach, zespół szykował się właśnie do tej podróży - przyp.red.) - w czerwcu w Maroko, później pod koniec sierpnia na Pelagic Feście, a następnie w Barcelonie. Każdy z nich był zupełnie inny. W Maroko byliśmy po raz pierwszy i było to wspaniałe, unikalne doświadczenie, tym bardziej, że był to nasz pierwszy koncert w nowym składzie. Bardzo chcieliśmy, by ten pierwszy występ odbył się w wyjątkowym miejscu i się udało. Promotorzy byli wspaniali i zrobili wszystko, co w ich mocy, by ten wieczór został w pamięci na zawsze.
Pelagic Fest był dla nas dość stresujący - myślę, że potrzebowaliśmy większej ilości prób i przygotowań. Grając ten koncert zdaliśmy sobie sprawę, że znacznie lepiej byłoby, gdybyśmy wystąpili na naszym własnym festiwalu rok później. Natomiast w Barcelonie było naprawdę magicznie. Granie w tym pięknym mieście to zawsze wyjątkowe wydarzenie. Tamtejsza publiczność bardzo kocha muzykę i jest zawsze bardzo zaangażowana. Nie mogę się doczekać nadchodzącej trasy!
Czujemy się trochę jak debiutanci, jak początkujący zespół. Wszystko jest nowe i świeże, co sprawia, że spoglądamy na koncerty z zupełnie innej perspektywy. The Ocean grał w tym samym składzie przez 10 lat. Przez ten czas wszelkie zadania zostały skrupulatnie podzielone, trasom towarzyszyła pewna rutyna. Tak się dzieje, gdy grasz przez tak długi czas z tymi samymi ludźmi. Teraz musimy wypracować pewne nawyki od nowa, zbudować wszystko od podstaw.
Jestem ciekaw, jak to wyjdzie. Nie mogę się doczekać nadchodzącej trasy koncertowej – będzie ona znacznie bardziej elastyczna niż w przeszłości. W zespole mamy teraz więcej osób, niż potrzeba do zagrania koncertu, więc zamierzamy to wykorzystać: będziemy występować w różnych konfiguracjach – 5, 6, 7, a czasem nawet 8 osób – w zależności od setlisty i okoliczności. Myślę, że dzięki temu będzie ciekawiej zarówno dla nas, jak i dla publiczności. Widzowie nie będą za każdym razem oglądać dokładnie tego samego występu. Różna liczebność składu pozwala na realizację odmiennych rozwiązań. Ciekawie będzie też sięgnąć do starszych utworów – znalezienie dla nich nowej interpretacji może stanowić ciekawe wyzwanie.
MUAM: Czekam z niecierpliwością na te koncerty! Ostatnie pytanie na dziś będzie nieco przewrotne - skoro udzieliłeś już masy wywiadów w związku z nową płytą, to czy jesteś w stanie przypomnieć sobie najdziwniejsze pytanie, które padło w kontekście "Solaris"?
Robin: Dobre pytanie (śmiech). Chyba podświadomie wypieram takie sytuacje z pamięci, ale jedna utkwiła mi w głowie. Zostałem zaproszony do audycji w niemieckim publicznym radiu, Deutschlandfunk; która była emitowana w czasie największej słuchalności, więc byłem podekscytowany. Godzina 15:00, ogólnokrajowa antena, 2,9 miliona słuchaczy – brzmi nieźle.
Cały materiał trwał około siedem minut Prowadząca puściła dwa fragmenty utworów, każdy po około 40 sekund. Okazało się, że to było całe wprowadzenie do zespołu.Nie spodziewałem się tego, bo zazwyczaj przygotowują tam naprawdę dogłębne audycje muzyczne. Po tym, czego wcześniej słuchałem, miałem nadzieję na mniej więcej godzinę.
To jednak nie jest najgorsze... Bardzo nie lubię, jak ktoś mówiąc do mnie używa formalnych tytułów, które stosuje się, zwracając się z szacunkiem do osób w podeszłym wieku. Odbieram to zawsze jako bardzo nieprzyjemne, bo nie jestem jeszcze dziadkiem! Pierwsze pytanie, które mi zadała, brzmiało mniej więcej tak...
"Jaki jest główny łącznik między wszystkimi waszymi albumami koncepcyjnymi – od geologicznej ery prekambru, przez heliocentryzm, dno oceanu i epokę holocenu, aż po kosmos? Jak wyglądał ten nadrzędny, wielki plan, by to wszystko poukładać w ten sposób?”.Nie byłem na coś takiego psychicznie przygotowany!
Odpowiedź jest właściwie dość prosta: żadnego wielkiego planu nie ma. Zespół istnieje od 25 lat, a ja zawsze pisałem o tym, co w danym momencie mnie interesowało. Owszem, można poprowadzić linię prostą od prekambru, przez fanerozoik i holocen, aż po tematykę „Solaris”, ale nie były to zaplanowane etapy. Inne opowieści, jak te dotycące albumów Heliocentric, Anthropocentric czy Pelagial, to zupełnie co innego – nie wpisują się w żaden wielki plan. Sugerowanie czegoś takiego brzmi pretensjonalnie; nikt nie planuje przecież swojej kariery artystycznej na lata, realizując ją krok po kroku.
MUAM: Niezła akcja! Wyobrażam sobie, jak dziwnie musiałeś się czuć podczas tej audycji. Nie trzymam Cię dłużej, dziękuję Ci pięknie za Twój czas. Jak zawsze było mi bardzo miło. Do zobaczenia na trasie! Trzymam kciuki, by wszystko poszło dobrze!
Robin: Mi również! Do zobaczenia w grudniu! Trzymaj się :)
"Solaris" ukazał się 25 września 2026 nakładem Pelagic Records. Albumu możecie posłuchać tu:
https://theocean.bandcamp.com/album/solaris
Pod koniec listopada zespół wyruszy w pierwszą część europejskiej trasy koncertowej, która rozpocznie się 26.11 w Pradze i zakończy 20.12 w Berlinie. W jej ramach kolektyw zawita także do Polski. 8 grudnia The Ocean wystąpią w krakowskim Hype Parku, a dzień później w warszawskiej Proximie. Towarzyszyć im będą Psychonaut i Pothamus. Na polskie koncerty zaprasza Winiary Bookings. Więcej na www.winiarybookings.pl
Więcej o The Ocean tu:
rozmowa na temat albumu Solaris: https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2026/09/the-ocean-ludzie-ktorych-spotykasz.html
https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2024/01/the-ocean-w-naszych-utworach-jest.html
https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2025/01/wszystko-co-dobre-kiedys-sie-konczy.html
https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2026/05/spogladajac-w-nocne-niebo-wielki-powrot.html
https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2023/05/the-ocean-holocene-19052023.html
https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2024/12/wspolne-wydawnictwo-ocean-i-sierry.html
Więcej o Psychonaut tu:
https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2025/09/psychonaut-world-maker-to-opowiesc-o.html
Więcej o Pothamus tu:
https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2025/01/pothamus-dazymy-do-stanu-muzycznej.html