Wiadomo o nich niewiele, poza
tym, że jest ich dwóch - Grzegorz jest doskonałym perkusistą, Patyr basistą. Drugi
z nich postanowił użyczyć swojego głosu, by dopełnić klimat tajemniczą, mrożącą
krew w żyłach narracją. Stworzyli projekt, który hipnotyzuje, intryguje i nie
daje o sobie zapomnieć.
Organy to instrument kojarzący się przeważnie z estetyką sakralną. Wykorzystywany zwykle do kontemplacji i modlitwy, przywołuje na myśl świątynię i klimat zadumy, wyciszenia. Stereotypowe spojrzenie na ten środek muzycznego wyrazu od lat próbuje zmienić Anna von Hausswolff - kompozytorka, wokalistka, organistka. Po eksperymentalnym i różnorodnym "Dead Magic" i mrożącej krew w żyłach płycie projektu BADA nadeszła pora na coś bardziej refleksyjnego.
Życie codzienne bywa żmudne i męczące. Gdy przytłaczają wykonywane zajęcia, nudzą aktywności, niewiele rzeczy daje radość, pojawia się potrzeba zmiany, przełomu, nowego początku. Może zrodzić się znienacka, innym razem zaś dojrzewa w umyśle długo, dając o sobie znać, gdy osiągnie poziom kulminacyjny. Wtedy niejednokrotnie przeradza się w odważną życiową decyzję. Na poważny zwrot akcji w swojej karierze zdecydował się znany i lubiany polski perkusista Maciej Gołyźniak, który po albumach popowo-rockowych postanowił spróbować swoich sił w jazzie.
Jest młody, bardzo zdolny i wciąż niedoceniony. Choć jego twórczość bliska jest upodobaniom fanów nostalgicznych piosenek spod znaku Dawida Podsiadło, Korteza, Artura Rojka, czy Radiohead, wciąż jeszcze musi walczyć o uznanie publiczności. Piotr Madej, nagrywający jako Patrick The Pan sam komponuje, pisze teksty i produkuje własną muzykę. Dał się poznać jako fantastyczny twórca na trzech świetnych płytach, z których ostatnia, "Trzy.Zero" ukazała się przed dwoma laty. Aby przypomnieć o sobie słuchaczom wraz z trojgiem przyjaciół wyruszył w trasę koncertową po Polsce i w jej ramach zawitał do Klubu Parlament.
Tym razem bez zbędnego wprowadzania od razu przejdę do rzeczy. Pora na kolejną muzyczną lekcję geografii. Jest nowy album The Ocean Collective. Wydany w 2018 roku "Phanerozoic I: Paleozoic" doczekał się w końcu swojej kontynuacji.
Trafiają do fanów ciężkich brzmień, lecz także ceniących melodyjne, przystępne utwory. Raz usłyszani zapisują się w pamięci słuchacza dzięki charakterystycznemu, niepodrabialnemu wokalowi Chino Moreno, który potrafi swoim głosem niesamowicie przekazywać emocje. Deftones to jeden z najbardziej znanych i cenionych zespołów alternatywnych na całym świecie. Po czterech latach od premiery "Gore" nadeszła wreszcie pora na wyczekany, dziewiąty album grupy. Co skrywają tajemnicze oczy z okładki płyty?
Nie lubię nudy. Po kilku recenzjach płyt bardziej przystępnych nadeszła pora na porcję mroku i ciężaru. Bardzo dobrym albumem podzielili się niedawno muzycy grupy Dynfari. Na piątej płycie Islandczycy kierują swój przekaz do osób zmagających się z depresją, by nie poddawały się w walce o przezwyciężenie autodestrukcji.
Jak cienka jest granica między wartościową rozrywką a kiczem? Jak daleko można się posunąć, by nie stracić bazy fanów, a jednocześnie zyskać nową, zarobić trochę więcej i nie stracić na jakości? Takie pytania przychodzą mi na myśl podczas odsłuchu nowych dokonań Krzysztofa Zalewskiego. "Zabawa" to album, który dla odbiorców sztuki może okazać się nieco kontrowersyjny.
Zachwyciła mnie swoim śpiewem kilka lat temu, gdy natknęłam się na "I Tokuni" oraz "Trollabundin" na youtube, poszukując nowej, niebanalnej muzyki. Urzekła ponownie podczas koncertu w Gdańskim Teatrze Szekspirowskim jesienią 2018 roku. Artystka z Wysp Owczych miała w tym roku wystąpić na festiwalu Ino Rock w Inowrocławiu pod koniec sierpnia, a na początku listopada na trzech klubowych koncertach, z wiadomych jednak względów zostały te wydarzenia przełożone. Tymczasem wróciła z nowym albumem i jest to materiał w pewnym sensie przełomowy.
Co się odwlecze, to nie uciecze - to znane powiedzenie idealnie wpasowało się w obecną sytuację koncertową na świecie. Wydarzenia są przenoszone po kilka razy, zmieniane są ich lokalizacje oraz terminy. Nie inaczej stało się z koncertem Misi Furtak, która miała zagrać dla trójmiejskiej publiczności w sopockim Teatrze Na Plaży. Cierpliwość fanów została nagrodzona - zaplanowany na kwiecień koncert odbył się w minioną niedzielę w przytulnej sali Polskiej Filharmonii Kameralnej, nieopodal Opery Leśnej i było to bardzo emocjonalne spotkanie.
Zorganizowanie trasy koncertowej w czasie pandemii to nie lada wyzwanie. Wiedzą o tym doskonale organizatorzy wszelkich wydarzeń, zmagający się nieustannie z różnymi przenosinami i odwołaniami. "Uroki" wirusowego szaleństwa nie ominęły także Left Hand Sounds, którzy po wprowadzeniu koniecznych zmian w trasie grupy Vader (więcej informacji tutaj) zmuszeni zostali także do przearanżowania trasy Heralds of Nothingness...
Jak informują organizatorzy, cztery koncerty zostały odwołane. Pozostałe odbędą się zaś w zmienionych terminach i miejscach.
Jest młody, zdolny i stale poszukuje nowych form wyrazu. Jego mroczne oblicze znacie z Tribulation, z którym związany jest od niemal dwóch dekad, zachwycając pełnymi ciężaru partiami gitar. Jonathana Hultena ciągnęło od dawna jednak także do innego typu brzmień, zdecydowanie lżejszych, co udowadnia na swoim pierwszym solowym albumie.
Pod koniec 2018 roku zachwyciła mnie swoją wrażliwością i nietypowym instrumentarium. Jej debiutancki "Á" urzekał emocjonalną jazdą bez trzymanki, którą stworzyło połączenie głosu i thereminu. Hekla Magnúsdóttir jest artystką niezwykłą i udowadnia to po raz kolejny na nowej EPce.
Jak wyglądała polska muzyczna rzeczywistość w latach osiemdziesiątych? Kto miał szansę się przebić, a kto niekoniecznie? O tym, jak trudno było wydać płytę, zorganizować koncert i być sobą w czasach, gdy towary sprzedawano spod lady rozmawiali uczestnicy panelu dyskusyjnego, który zorganizowano w ramach gościnnej wizyty łódzkiego festiwalu Soundedit nad morzem. W Muzeum Miasta Gdyni odbyło się spotkanie pod hasłem: Gwiazdy ze stolicy, cynicy z Wybrzeża, a po jego zakończeniu krótki set zagrał zespół Kwiaty.
Świeżość, zaskakujące pomysły i gatunkowa mieszanka, która nie razi, lecz jeszcze bardziej zachęca do zgłębiania tajników twórczości - coraz trudniej o takie płyty, szczególnie w czasach przepełnionych eksperymentalnością, często tworzoną na siłę eklektycznością i nadmiarem muzyki wyraźnie nawiązującej do tego, co powszechnie znane i lubiane. Od każdej reguły są na szczęście wyjątki, a jednym z nich jest debiutujący właśnie zespół Dunwich.
Tęsknicie za koncertami? Obawiacie się, że jesienią niewiele będzie się działo i pochłonie nas kolejna fala zachorowań? Z różnych zakątków naszego kraju napływają informacje, że na szczęście nie wszystko stracone i jest spora szansa, że powoli wrócimy do normalności. Jednym z miejsc, które wznowiło niedawno prężną działalność jest toruński klub NRD. To właśnie tam już 4 października zagrają dwa polskie zespoły, które kilka miesięcy temu podzieliły się fantastycznymi debiutanckimi albumami, MAG i Dola!
W obecnych czasach kontakt z
muzyką na żywo stał się prawdziwym rarytasem. Jeszcze kilka miesięcy temu
wszyscy fani koncertów bombardowani wirusowymi informacjami spoglądali w
przyszłość z ogromnym niepokojem, zastanawiając się, czy kiedykolwiek powrócą
czasy wyprzedanych do ostatniego miejsca klubów, radosne tańce pod sceną, czy
bezpośrednie spotkania zespołów z fanami.
Nadzieję na powrót do koncertowej
normalności wlały w serca artystów, organizatorów i publiczności lipcowe i
sierpniowe wydarzenia plenerowe, które zgromadziły spore grono słuchaczy. Mając
jednak na uwadze sezonowość i zależność od pogody tych imprez kolejne miesiące
nadal pozostawiają sporą dozę niepewności. Sygnałem, że tegoroczna jesień może
nie będzie dla koncertowej branży czasem straconym stał się niedzielny koncert
w warszawskiej Hydrozagadce, podczas którego wystąpiły trzy fantastyczne składy
- tajemniczy projekt This Is Dark Occult Funk / -S-, warszawski Rosk i sosnowiecki
Arrm. Każda z grup zaprezentowała własną wersję muzycznej hipnozy.
Pochodzi z Izraela. Przed polskimi słuchaczami odkrył jego twórczość Artur Orzech, prezentując nagrania jeszcze z zespołem The Mojos w trójkowych audycjach "Zaraz Wracam" i "Trzy Kontynenty". Niemal od razu wywołał poruszenie wśród wielbicieli dźwięków nietypowych i zmienił stereotypowe postrzeganie muzyki z Bliskiego Wschodu.
W tym przypadku mamy tak zwany "wóz albo przewóz". Gdy jest się właścicielem takiego głosu, nie ma szans na kompromisy - trzeba iść na całość i nie bać się krytyki, a słuchacze albo pokochają to, co robisz, albo odpuszczą. Asaf Avidan jest artystą w pełnym tego słowa znaczeniu. Śpiewa, gra, komponuje, pisze teksty, a przy tym potrafi wyrażać emocje jak nikt inny.
Wszyscy lubimy ładne, wpadające w ucho melodie - taka prawda. Nucimy je bezwiednie wykonując różne aktywności, dodają uroku jeździe samochodem i sprawiają, że codzienność nie jest taka nudna. Z podobnego założenia prawdopodobnie wyszedł Ihsahn, który na swojej drugiej tegorocznej EPce postanowił zaskoczyć jeszcze bardziej niż poprzednio i stworzyć coś, co idealnie sprawdzi się niezależnie od sytuacji.
Podobnie jak "Telemark", "Pharos" zawiera trzy autorskie nagrania i dwa covery. Po prawie black metalowej "podróży w czasie" tym razem artysta postanowił zaprezentować się z nieco lżejszej i bardziej melodyjnej strony i wyszło mu to doskonale.
Znacie go z Riverside i Quidam.
Rozpoznacie go po oszałamiających, długich ciemnych kręconych włosach,
delikatnym uśmiechu i gitarze. Skromny, sympatyczny, ciepły - taki jest Maciej
Meller. Gra i tworzy od ponad dwóch dekad, zachwycając fanów własnym,
wypracowanym przez lata stylem. Kocha to, co robi i udowadnia to na swojej
pierwszej solowej płycie.
Brazylia przeważnie kojarzy się z pięknymi plażami, piłką nożną i sambą. Upalne powietrze, gorące rytmy, lato, a jeśli odnieść to wszystko do muzycznej działki, to na myśl przychodzą jeszcze wielotysięczne koncerty pełne szalonych, radosnych fanów, entuzjastycznie wiwatujących na cześć gwiazd.
Od wielu lat fanom muzyki alternatywnej Brazylia łączy się z jedną nazwą - Sepultura. Bracia Cavalera stworzyli własny styl na pograniczu metalu i hard rocka. Od pewnego czasu w serca miłośników dźwięków niełatwych i nietypowych wkradła się też inna brazylijska formacja - DeafKids. Tak się składa, że spotkanie członków obu zespołów stało się inspiracją dla nowego albumu pewnego projektu. Co z tego wyszło?
Jak często warto wydawać płyty, aby słuchacze o Tobie nie zapomnieli, a jednocześnie nie przesadzić z częstotliwością publikacji? To trudne zagadnienie, zależne od wielu czynników. Rekordziści dzielą się ze słuchaczami kilkoma, a nawet kilkunastoma albumami rocznie. Ty Segall, King Gizzard And The Lizard Wizard, czy nasz rodzimy Flaner Klespoza znają się na tym dobrze i są jednymi z najbardziej płodnych współczesnych artystów. W ostatnich miesiącach do tego zacnego i różnorodnego grona dołączyła wrocławska formacja Błoto, która lada moment wypuści w świat swoje drugie wydawnictwo.
Wyobraź sobie, że zapadasz w sen. Unosisz się nad powierzchnią ziemi, otaczają cię piękne widoki, lecisz coraz wyżej. Słyszysz niezwykłą muzykę. Dryfujesz. Pół godziny później budzisz się z fantastycznym uczuciem totalnego relaksu. Mniej więcej takie doznania zapewnia słuchaczowi nowy album Julianny Barwick.
Jak nagrać dobry album, który pogodzi fanów różnych stylistyk? Jak zaskoczyć tych, którym trudno dogodzić, a jednocześnie sprostać oczekiwaniom fanów melodyjności i dobrych piosenek? Złoty środek na to znaleźli muzycy All Them Witches, co udowadniają na swoim najnowszym wydawnictwie. Jeśli lubisz psychodeliczną aurę, gitarowe sprzężenia, dobry wokal i fajny klimat, ten album jest dla Ciebie.
Uwielbiam takie zaskoczenia - nowy, debiutujący zespół i dobra płyta. Trzy litery w nazwie, trzech członków grupy i połączenie trzech cenionych przeze mnie stylistyk. Grają razem od sześciu lat, ale to 2020 rok stał się dla nich rokiem przełomu. Czy te trzy "trójki" będą szczęśliwe? Mam nadzieję, że tak.
Hipnotyczny taniec powstałych z grobów zombie brzmi groźnie i kojarzy się automatycznie z bardzo niepokojącą i mroczną muzyką stanowiącą tło krwawego horroru. Niekoniecznie musi jednak tak właśnie być, bo zupełnie inny pomysł, humorystyczny pomysł miał na to zespół Netherlands. Piąty album grupy, która zyskała szacunek Gojiry i Mastodona to idealnie zrównoważona mieszanka alternatywnego metalu i elektroniki. Przebojowa, a jednocześnie ambitna, zdecydowanie niebanalna.
Zapraszam Was serdecznie na koncert niezwykłego artysty - skromnego, obdarzonego ogromną wrażliwością i naturalnym ciepłem. Jego muzyka trafi w serca otwartych odbiorców, którzy kochają nieoczywiste piosenki z przekazem. Z nieskrywaną radością zachęcam, abyście zarezerwowali sobie ostatni piątek września na wizytę w Klubie Parlament w Gdańsku, gdzie wieczorem wystąpi Patrick The Pan.
Są na scenie od ponad dwóch dekad, ale stali się bardziej rozpoznawalni dopiero kilka lat temu. Odkąd dołączył do nich perkusista Porcupine Tree i King Crimson - Gavin Harrison, ich brzmienie ewoluowało, stało się pełniejsze, bardziej wyraziste i bliższe artrockowej stylistyce, przysparzając grupie wielu nowych, oddanych fanów. Po dwuletniej przerwie The Pineapple Thief wracają z nowym albumem.
