Hipnotyczna, mroczna, wciągająca - taka jest twórczość The Ruins Of Beverast - zespołu, który na przestrzeni dwóch dekad stał się jednym z czołowych przedstawicieli atmosferycznego black metalu, ze studyjnego projektu rozrastając się do pełnoprawnego, pięcioosobowego składu koncertowego. Niemiecka grupa powróci pod koniec listopada do Polski na dwa koncerty, by zaprezentować materiał z nowego, siódmego już albumu "Tempelschlaf".
O nowej muzyce projektu i planach na najbliższe tygodnie porozmawiałam z klawiszowcem koncertowego składu. Job Bos opowiedział mi o swoim spojrzeniu na sztukę, o swojej roli w zespole i odnajdywaniu się we współczesnym świecie.
![]() |
| The Ruins Of Beverast, fot. materiały prasowe, bandcamp |
Między Uchem A Mózgiem: Czym jest dla Ciebie sztuka?
Job Bos: Dla mnie sztuka oznacza każdą formę ekspresji wynikającą z jakiegokolwiek wrażenia, emocji, jakich można doświadczyć w życiu. Może też wykraczać poza tę ekspresję i być na przykład wyrazem fantazji lub uczuć, które mogą być zinterpretowane w dowolnej formie przez każdego, kto podchodzi do danego dzieła z otwartym umysłem i chce się w nie zagłębić.
MUAM: Ciekawa odpowiedź. Zapytałam Cię o to, bo właśnie jako sztukę postrzegam twórczość The Ruins Of Beverast. Sztukę wielowymiarową, w ramach której łączą się ze sobą różne muzyczne przestrzenie, aspekt graficzny i wymiar emocjonalny.
Job: To dla nas ogromny komplement, bo dążymy do tego, by te wszystkie składowe tworzyły spójną całość - muzyka, teksty, oprawa wizualna i występy na żywo współistnieją. Cieszę się, że odbierasz to w ten sam sposób!
MUAM: Od początku działalności The Ruins Of Beverast mijają dwadzieścia trzy lata. To szmat czasu i wiele z pewnością w tym okresie pozmieniało się w Waszym życiu. W międzyczasie też zespół rozwinął się z projektu studyjnego w pełnoprawny zespół koncertowy. Jak zmieniło się Twoje podejście do działalności w ramach zespołu na przestrzeni lat?
Job: Studyjny projekt działa faktycznie od 23 lat. Jego koncertowa odsłona zadebiutowała 13 lat temu. Gram na klawiszach w Ruins od początku współpracy z Alexem (von Meilenwaldem - założycielem zespołu), jesteśmy bliskimi przyjaciółmi. Czas płynie tak szybko - gdy sobie uświadamiam ile lat minęło, zaczynają powracać różne wspomnienia. Wspaniale, że ten projekt studyjny nabrał koncertowego wymiaru. Rozwijamy się nieustannie - zarówno na poziomie osobistym, stajemy się sobie coraz bliżsi, jak i artystycznym - muzycznym, tekstowym, pod względem występów. Idziemy naprzód, bo tak naprawdę innej drogi nie ma - gdybyśmy zatrzymali się w miejscu, byłoby nieprawdopodobnie nudno.
MUAM: To prawda, brakuje też czasu, by zapoznać się ze wszystkim, co jest dostępne...
Job: Ludzie są całkowicie przytłoczeni tym nadmiarem. Koniec świata jest tak naprawdę w rękach ludzkości. Większość ludzi jest zbyt głupia, by zrozumieć, co właściwie robią i jaki ma to wpływ na kondycję świata. Jednocześnie jednak czują się niezwykle mądrzy, ponieważ wszystkie informacje – oraz odpowiedzi, które w ich mniemaniu rozwiązują nurtujące ich kwestie – mają tuż przed oczami, na ekranie.
MUAM: I większość z nich zakłada, że wszystkie informacje, które do nich docierają są prawdziwe :)
Job: Ludzie przyjmują za prawdę wszystko, do czego mogą dotrzeć w najszybszy i najłatwiejszy sposób. Na tym polega niebezpieczeństwo - przestajemy zadawać sobie samym pytania. Zamiast tego pytamy wyszukiwarkę lub inne, nowo powstałe narzędzia...
MUAM: I w ten sposób bazy danych stale się powiększają, ale niekoniecznie o informacje, które są rzetelne...
Job: Dokładnie. to niepokojące zjawisko. Zajmujemy się sztuką, ponieważ nie chcemy tracić zbyt wiele czasu na pewne sprawy. Zagłębiać się w coś, co i tak nie przyniesie nic dobrego. Chcemy zanurzyć się w muzyce, ruszyć w trasę koncertową i po prostu być sobą.
Pamiętam moją pierwszą trasę koncertową. Najbardziej podobało mi się w niej poczucie, że nie jestem częścią tego świata – byłem w ciągłym ruchu, każdego dnia w innym miejscu, czując, że nie mam nic wspólnego z tym, czym zajmuje się reszta świata. Wiele lat później wciąż robię to samo z tego samego powodu. Sztuka jest ucieczką od codziennych bodźców, z którymi nieustannie mamy do czynienia.
MUAM: Czy występ na scenie jest dla Ciebie pewnego rodzaju rytuałem?
Job: Można to tak nazwać, choć tego słowa używa się ostatnio za często. Dla nas wejście na scenę jest jednoznaczne z zanurzeniem się w świecie naszej muzyki. Gdy z niej schodzimy, emocje opadają, wracamy z powrotem na planetę, do rzeczywistości, do zupełnie innego świata.
MUAM: Jak wyglądał proces twórczy w przypadku "Tempelschlaf"? Czy te utwory napisał wyłącznie Alex, czy wszyscy byliście zaangażowani w ten proces?
Job: Alex jak zawsze napisał muzykę. Był w studiu z naszym gitarzystą, Michaelem Zeckiem, który od czasów płyty "Exuvia" (2017r) jest naszym producentem. Każdy z nas dodał później coś od siebie, kilka osobistych akcentów w poszczególnych partiach.
MUAM: To ciekawe, jak ta muzyka wymyślona przez jedną osobę staje się na żywo interpretacją kilku osób...
Job: Myślę, że studyjna i koncertowa odsłona Ruins mają ze sobą wiele wspólnego, ale to jednocześnie nieco odmienne doświadczenie. Gramy na scenie w pięć osób, od początku praktycznie w tym samym składzie. Dobrze się rozumiemy. Choć każdy z nas interpretuje tę muzykę na swój sposób, dogadujemy się i nasze inspiracje dobrze się dopasowują.
MUAM: Jaka muzyka jest Ci najbliższa?
Job: To zmienia się w zależności od nastroju. Był taki czas, że nie lubiłem odkrywać nowych rzeczy. Tak się dzieje, gdy jest się w ciągłym biegu - nie ma wtedy przestrzeni na żadne inne dźwięki niż te, z którymi pracujesz w ramach różnych zespołów. Ostatnio zacząłem słuchać więcej The Cure i Black Label Motorcycle Club. Są też dni, kiedy sięgam wyłącznie po black metal.
MUAM: "Tempelschlaf" ukazał się w styczniu, czyli niemal rok temu. To we współczesnych realiach przemysłu muzycznego faktycznie dość dawno. Jak postrzegasz współczesne realia pod kątem przemysłu muzycznego?
Job: Biorąc pod uwagę liczbę wydawnictw, które się ukazują, po kilku miesiącach dany album staje się zapomnianym. Ja jednak czuję, że nadal jest świeży. Nadal podoba mi się tak bardzo, jak wtedy, gdy się ukazywał. Pewnie dlatego, że jeszcze prawie tego materiału nie graliśmy...
Z przemysłem muzycznym nie chcę mieć zbyt wiele wspólnego. Mieszkam w Norwegii, w głuszy, na przysłowiowym końcu świata, co ma swoje dobre i złe strony. Można odizolować się od spraw, w których nie chce się uczestniczyć, ale do pewnych rzeczy człowiek jest zmuszony grając w zespole – choćbyśmy nie wiem jak bardzo nie lubili Spotify, nie ma dla niego zbyt dużej alternatywy.
Nie marzyłem też o tym, by być menedżerem mediów społecznościowych, a mimo to musimy tam promować naszą twórczość. Nagle okazuje się, że nie wystarczy być muzykiem – trzeba być też księgowym i technikiem; żeby zespół działał, trzeba znać się na znacznie szerszym wachlarzu spraw niż tylko granie muzyki. Można oczywiście zatrudnić do tego innych ludzi, ale skoro gramy muzykę niezależną, to takie rozwiązanie nie wchodzi w grę. Owszem, nieustannie czegoś się uczymy i staramy się przystosowywać, ale najlepiej jest – na ile to tylko możliwe – pozostać we własnym świecie.
MUAM: Nie jest łatwo być w niezależnym zespole, ale zdecydowanie tą pozytywną stroną jest możliwość decydowania o sobie samym.
Job: Zdecydowanie. Kochamy grać na żywo, to jedna z naszych ulubionych aktywności. Czujemy się bardzo dobrze w swoim towarzystwie, świetnie się razem bawimy i regularnie "uciekamy" w ten nasz własny świat.
MUAM: Chciałeś być muzykiem od zawsze, czy miałeś początkowo inne marzenia?
Job: Zawsze chciałem być muzykiem. Gdy byłem młodszy uświadomiłem sobie, że nie będę czuł się dobrze w pracy biurowej. Nie chciałem zajęcia, w którym każdy mówiłby mi, co mam robić. Było to dziecięce marzenie, ale miałem szczęście spotkać na swojej drodze odpowiednich ludzi i wystarczająco ciężko pracowałem, by móc robić to, czym zajmuję się do dziś. Nie wyobrażam sobie, żeby było inaczej – bardzo się cieszę, że mogę to robić!
MUAM: Wspaniale, że udało Ci się spełnić to marzenie! Jest w muzyce Ruins silny potencjał filmowy, ta specyficzna atmosfera, która prowadzi niemal kinową narrację.
Job: To prawda, Alex jest wielkim fanem kina, co skutecznie przemyca w muzyce, którą komponuje.
MUAM: A Ty? Nie myślałeś kiedyś o stworzeniu muzyki do filmu? To bardzo ciekawe zajęcie.
Job: Kiedyś dawno temu chciałem to robić, ale szybko się poddałem. Może kiedyś do tego wrócę, kto wie? Pomyślę o tym tak za 10 lat, jak będę już zmęczony podróżami.
MUAM: Podróżowanie i odkrywanie nowych miejsc to fajna sprawa. Masz na to czas w trasie pomiędzy przejazdami z miasta do miasta na koncerty, czy totalnie nie da się wtedy niczego zobaczyć?
Job: Różnie bywa. Często przebywa się w miejscach położonych z dala od miasta. Dojazd do celu zajmuje wtedy mnóstwo czasu, więc zazwyczaj lubimy sprawdzić, co znajduje się w okolicy – odwiedzić fajny bar, dobrą restaurację albo po prostu trochę pospacerować. Lubię chodzić po mieście, bo siedzenie w samym miejscu wydarzenia wcale nie czyni człowieka mądrzejszym.
Warto trochę pozwiedzać, spróbować lokalnego jedzenia – to lubię najbardziej. Dzięki temu można poznać miejscową kulturę. Nie ma to jak natrafić na jakiś niewielki, zadymiony bar gdzieś na końcu świata. Spacerowanie pozwala odkryć znacznie ciekawsze miejsca niż przeglądanie serwisów typu TripAdvisor. Oczywiście bywa też tak, że człowiek jest zbyt zmęczony i potrzebuje snu – wszystko zależy od tego, jak zaplanowany jest dany dzień.
MUAM: Byłeś już w Polsce nie raz. Co szczególnie zapadło Ci w pamięć podczas pobytu tutaj?
Job: Graliśmy w Polsce już kilka razy i zawsze było to świetne doświadczenie. Bardzo sobie cenimy to, że polska publiczność ma w sobie wciąż nieco więcej „dzikiej” energii niż w wielu innych krajach Europy. Koncerty mają tu bardziej drapieżny charakter, a nasza muzyka najlepiej sprawdza się właśnie w takich warunkach – niekoniecznie na wielkich festiwalowych scenach. Potrzeba czegoś bardziej kameralnego i osobistego, a Polska często właśnie takie doświadczenia oferuje.
Poza tym lubię tutejsze jedzenie – ostatnio promotor zabrał nas na coś tradycyjnego i lokalnego - miałem okazję spróbować czerniny i bardzo mi smakowała. Burgera, pizzę czy spaghetti mogę zjeść wszędzie, więc nie ma w tym żadnej frajdy. Takiej zupy nie spotyka się na co dzień. Bardzo mi smakowała, choć dla niektórych może brzmieć odrażająco.Nie mogę się doczekać dwóch nadchodzących koncertów i okazji, by spróbować kolejnych lokalnych potraw.
MUAM: Dziękuję Ci pięknie za Twój czas. Wszystkiego dobrego i do zobaczenia w Polsce!
Job: Dzięki, do zobaczenia!
Siódmy album The Ruins Of Beverast, "Tempelschlaf", ukazał się 9 stycznia 2026. Możecie posłuchać go tu: https://theruinsofbeverast.bandcamp.com/album/tempelschlaf
The Ruins Of Beverast wystąpią w Polsce pod koniec listopada - 23.11 zagrają w warszawskiej Hydrozagadce, a dzień później w krakowskim Zaścianku. Na koncerty zaprasza Winiary Bookings. Bilety znajdziecie na www.winiarybookings.pl

