Energia porywająca do tańca, koncerty, które zaskakują i zostają w pamięci, spotkania, które skłaniają do refleksji i dwa dni w miłej, gościnnej atmosferze - za nami czwarta edycja Inside Seaside, gdańskiego festiwalu, który za sprawą agencji LIVE i Radia 357 co roku w listopadzie gromadzi fanów sztuki w kompleksie Amber Expo, pozwalając celebrować sztukę w komfortowych warunkach, bez pośpiechu, natłoku i pędu. 23 koncerty na trzech scenach, rozmowy z nietuzinkowymi gośćmi, wystawy, kino i przestrzeń do spotkań z przyjaciółmi - jak co roku każdy miłośnik sztuki znalazł tu coś dla siebie.
![]() |
| EDITORS, fot. A.Wojcińska |
Dźwięki z przesłaniem
Słuchając muzyki na co dzień często zadaję sobie pytanie o to, co jest w niej kluczowe i co decyduje, że dane dźwięki korespondują z moją wrażliwością lub zupełnie do mnie nie przemawiają. Z pewnością są to swoiste emocje, dotykające określonych odczuć, uczuć, stanów, pewnego rodzaju charyzma danego wykonawcy, sposób ekspresji czy też przesłanie i chęć opowiedzenia czegoś istotnego, czy to z perspektywy globalnej czy też czysto osobistej.
To globalne odniesienie niewątpliwie pojawia się u Kneecap, irlandzkiego tria, które poprzez wybuchową mieszankę hip-hopowej ekspresji, punkowej bezkompromisowości i obezwładniającej intensywności mówi o rzeczach ważnych - o polityce odbierającej człowieczeństwo, o prześladowaniu, o opresjach. Mo Chara, Móglaí Bap i DJ Próvaí łącząc w rapie angielski i irlandzki wołają o wolność i potrzebę jedności, jednocześnie nie stroniąc od energii i humoru. Ich występ na Inside Seaside był trzecimi odwiedzinami grupy w Polsce w tym roku - jeszcze bardziej intensywnymi i nieprzewidywalnymi niż dotychczas. Potężne beaty, bezkompromisowy rap, uśmiechy i szaleństwo publiczności - Kneecap na scenie to żywioł nie do zatrzymania. W Polsce czują się świetnie i mają tu wierną i oddaną publiczność, która zgotowała im przyjęcie godne największych stadionowych gwiazd za co odwdzięczyli się fenomenalnym występem.
![]() |
| Kneecap, fot. A.Wojcińska |
Perspektywa osobista, ale przedstawiona w sposób niezwykle uniwersalny to zaś domena The Streets - kultowego projektu Mike'a Skinnera, który na początku XXI wieku zmienił oblicze brytyjskiej alternatywy. Nieco wycofany, ale niezwykle szczery sposób rapowania artysty przemówił do kilku pokoleń słuchaczy, oddając w bardzo trafny sposób oblicze niełatwej codzienności, nieudanych związków, emocjonalnego chaosu - z rozbrajającą szczerością, szczyptą ironii i poczuciem humoru.
W całości ze sceny zabrzmiał kultowy „A Grand Don’t Come For Free” - niemal filmowa historia pełna przewrotności, melancholii i społecznych obserwacji, podana z literacką wrażliwością, a także kilka równie ważnych kompozycji z pozostałych albumów Skinnera. Wszystko to z towarzyszeniem instrumentalistów i w ciekawej scenerii ulicznego przystanku, trafnie oddającego charakter życiowych rozterek czasów nastoletnich, przeżywanych w towarzystwie rówieśników na podwórku. Publiczność przyjęła go niezwykle ciepło, w mig wyłapując płynący ze sceny przekaz. Skromny i wycofany artysta z utworu na utwór coraz bardziej oswajał się z publicznością, coraz żywiej reagując na niesłabnące owacje. Z pewnością niemałym przeżyciem było dla wieloletnich fanów bezpośrednie spotkanie z nim, gdy na bis zszedł do publiczności, by przybić piątki i podziękować za wsparcie.
![]() |
| The Streets, fot.A.Wojcińska |
Najbardziej polski z brytyjskich zespołów
Mówiąc o przełomowych zespołach brytyjskiej alternatywy nie sposób nie wspomnieć o Editors, którzy od ponad dwóch dekad w wyjątkowy sposób łączą melancholię, mrok i przebojowość. Ich piosenki od lat nucą kolejne pokolenia słuchaczy, zachwycając się głęboką barwą wokalu Toma Smitha i melodiami, które wpadają w ucho od pierwszego odsłuchu. W Polsce mają grupę oddanych fanów, która stawia się licznie podczas każdych zespołowych odwiedzin w naszym kraju. Nie inaczej było na Inside Seaside, gdzie zespół powitała ogłuszająca wrzawa.
Choć zespół dwoił się i troił, by dostarczyć publiczności widowisko najwyższej jakości, tym razem do ideału nieco zabrakło. Jak bardzo prorocze mogą okazać się słowa piosenki przekonali się muzycy na samym początku, gdy po zaśpiewanym przez Smitha wersie "wszyscy zmagamy się z problemami" zaczęły się niepożądane sprzężenia. Na szczęście sytuację udało się szybko opanować i muzyka popłynęła żywo, dostarczając publiczności radości w postaci połączenia nowych utworów z w większości opartej na akustycznych instrumentach płyty "Surface, Echo & Sound" z klasykami sprzed lat na czele z "The Racing Rats", "Blood", "Munich", "Smokers Outside The Hospital Doors" i "An End Has A Start", których aranżacje dopasowane zostały do charakteru brzmienia nowego albumu.
![]() |
| EDITORS i publiczność, fot. A.Wojcińska |
Tom Smith i gitara akustyczna to duet, który gwarantuje magię i niezwykle emocjonalne, chwilami intymne doświadczenie, jednak gdy w takiej odsłonie zaprezentował się cały sześcioosobowy zespół, z bogatą sekcją rytmiczną, gitarami i klawiszami, zabrakło emocjonalnego sedna i tak potrzebnego na festiwalowym koncercie pulsu, który porwałby publiczność do szaleństwa. Choć akustyczne piosenki miały niezwykle przebojowe refreny, stworzone do wspólnego śpiewania, przez brak nieco większej ilości elektronicznych akcentów, zlały się w niemal jednorodną całość.
Brakowało różnorodności i mocy, która podkręciłaby trochę tempo występu, a Smithowi pozwoliłyby na więcej scenicznego szaleństwa, wokalnych odjazdów i zabawy z publicznością. Koncert rozkręcił się na dobre tak naprawdę dopiero w finałowym "Papillon", który jak zawsze uderzył z pełną mocą, w którym wokalista pozwolił sobie na taniec i pełen luz. Nie zmienia to jednak faktu, że mimo tych drobnych niedociągnięć koncert i tak dostarczył pokaźnej porcji jakościowej muzyki. Prawdopodobnie zadecydowała tu dyspozycja dnia, jakieś chwilowe zmęczenie czy emocje, które towarzyszyły muzykom. Nie zawsze musi być idealnie - w końcu przecież wszyscy jesteśmy ludźmi i chodzi wyłącznie o to, by w danej chwili być po prostu sobą.
![]() |
| Wiraszko, fot. A.Wojcińska |
Ci, którzy piszą dobre piosenki
Ku brytyjskiej scenie rockowej swoje zainteresowania kieruje od lat Michał Wiraszko, który wraz z zespołem Muchy pokazał polskiej publiczności jak grać przebojowe a zarazem niebanalne gitarowe piosenki. Do Gdańska zawitał z solowym albumem, pełnym szczerych tekstów i chwytliwych melodii, dzięki którym momentalnie rozbujał publiczność.
Absolutnie zachwycił kilkadziesiąt minut później swoim występem Krzysztof Zalewski, który niemal rozniósł główną festiwalową scenę w pył. Wszechstronnie utalentowany muzyk raz jeszcze pokazał, że na scenie czuje się jak w domu, od pierwszych minut swojego występu atakując z pełną mocą. Śpiewał, krzyczał, rapował, grał na gitarze i skakał po scenie jakby jutra miało nie być, a wszystko to z nieprawdopodobną charyzmą i pełnym zaangażowaniem. Pod względem wokalnym w Polsce nie ma sobie równych, odnajdując się równie dobrze w repertuarze popowo-elektronicznym, balladowym, stricte rockowym czy hip-hopowym, rozgrzewając publiczność do czerwoności. Każdy wers i każdy dźwięk kipiały od emocji, osiągając kumulację w potężnym wykonaniu utworu "Zabawa". Choć gwiazdą wieczoru był tym razem kto inny, artysta zagrał swoje na absolutnie sto procent, wyrażając szczerą radość, że spotyka się z publicznością w tak fajnych okolicznościach festiwalu, który zrzesza miłośników dobrej muzyki i tych, którzy nie boją się sięgać po to, co nieoczywiste. Podzielił się tym, co najcenniejsze - niesłabnącą od lat pasją i miłością do muzyki w najlepszy możliwy sposób.
![]() |
| Zalewski, fot. A.Wojcińska |
Przesądy i czarny koń festiwalu
Trzynastka to fajna, nieoczywista liczba, tak samo dobra, jak każda inna. A jednak, choć w przesądy wierzyć nie warto, a wręcz nie wypada, dla Inside Seaside okazała się nie do końca szczęśliwa. Jakkolwiek głupio to nie brzmi, piątek trzynastego dał się organizatorom we znaki i tuż przed samym wydarzeniem zmuszeni byli wprowadzić kilka zmian w programie. Ku rozpaczy polskich fanów na kilka dni przed festiwalem z przylotu do Polski zrezygnowała Maruja z powodu niedyspozycji jednego z muzyków. Pech chciał, że była to niestety tego typu sytuacja w tym roku związana z gdańskim występem tego zespołu. Na wiosnę muzycy co prawda do Polski dotarli bez przeszkód, ale nie dotarł za to ich sprzęt, w wyniku czego w Klubie Żak w ramach festiwalu Jazz Jantar zamiast pełnoprawnego koncertu odbył się zespołowy DJ Set, o czym więcej tutaj: https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2026/04/jazz-bez-granic-czyli-o-wiosennej.html Co gorsza, piątkowe koncertowe plany choroba pokrzyżowała także w przypadku grupy Łąki Łan, która musiała odwołać swój występ w ostatniej chwili, na kilka godzin przed początkiem festiwalu.
Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło - za Maruję na festiwalu pojawił się inny brytyjski zespół, który łączy w swojej twórczości wpływy rocka alternatywnego i dryg do improwizacji - Opus Kink, który okazał się czarnym koniem tej edycji. Panowie zagrali bezkompromisowy i pełen energii koncert, który sprostał oczekiwaniom tych, którzy lubią odkrywać. To połączenie rocka i improwizacji z pewnością zostanie w pamięci na długo!
![]() |
| Opus Kink, fot. A.Wojcińska |
Psychodeliczny lot
Inside Seaside to festiwal właśnie dla tych, którzy nie boja się różnorodności, nieoczywistych gatunkowych połączeń i muzycznych zaskoczeń, np. takich, które proponuje tajemniczy szwedzki zespół GOAT. Ukrywający się za maskami i osobliwymi przebraniami kolektyw zaprezentował spektakl pełen hipnotyzującej energii i uzależniających melodii. Wciągające psychodeliczne rytmy porywały do tańca, oplatając umysł i przenosząc w inny wymiar. Było w tych brzmieniach coś pierwotnego i ponadczasowego, pozwalającego dryfować w czasoprzestrzeni, zapominając o otaczającym świecie. Fani muzycznych emocji, których dostarczają np. King Gizzard & The Lizard Wizard czy Osees byli w pełni usatysfakcjonowani. Równie kwaśne, wciągające i pełne energii rytmy zaproponował też polsko-japoński Acidsitter, który otworzył pierwszego festiwalowego dnia najbardziej kameralną ze scen, Upstage.
![]() |
| Jessie Ware, fot. A. Wojcińska |
Dziewczyny mają moc
Inside Seaside to jeden z tych festiwali, który pod każdym względem, także doboru artystów, zdecydowanie stawia na równość. Festiwalowy lineup od samego początku nie jest stricte zdominowany przez zespoły składające się wyłącznie z mężczyzn. Tegoroczna edycja pozostawiła dziewczynom naprawdę znaczącą przestrzeń, by zaprezentowały swoje muzyczne umiejętności. Świetne, emocjonalne koncerty zagrały Mela Koteluk i Kathia, zgrabnie łącząc przystępność z artystycznym wyrafinowaniem.
Prawdziwe show pełne tańca, bezkompromisowej energii i artystycznej wolności przygotowała Jessie Ware, której występ przejdzie do festiwalowej historii jako jeden z tych najbardziej dopracowanych pod względem choreograficznym. To był prawdziwy spektakl złożony z czterech części, opatrzony układami tanecznymi, zmianami kreacjami i szczyptą aktorstwa. Najważniejsza pozostawała jednak w tym wszystkim muzyka - niezwykle nośna, chwytliwa i kołysząca, sięgająca korzeniami ku złotej erze elektropopu, ku pulsującym rytmom lat osiemdziesiątych, nie stroniąca jednocześnie od soulowego ducha i elegancji. Bardzo uniwersalna i budująca międzypokoleniowe mosty. Dobrze się tego słuchało i dobrze się ten występ oglądało - niezależnie od gatunkowych preferencji i codziennych muzycznych wyborów każdy znalazł tu coś dla siebie.
![]() |
| HINDS, fot. A.Wojcińska |
Najbardziej pozytywny koncert festiwalu? Bez wątpienia był nim występ grupy Hinds, które w Gdańsku zagrały swój pierwszy polski koncert. Dziewczyny z Hiszpanii od momentu wkroczenia na scenę obdarzyły publiczność hektolitrami radości i uśmiechami od ucha do ucha. Lekkie, gitarowe piosenki przypominały dobitnie o latach beztroski, o czasie nieskrępowanego wakacyjnego wypoczynku i nastoletniej naiwności. Tyle muzycznego słońca w listopadzie jeszcze nie było!
Więcej o twórczości Hiszpanek tu: https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2026/09/hinds-swiat-idzie-do-przodu-my-razem-z.html
Dźwiękoterapia
Artystki na Inside Seaside w tym roku udowodniły, że nie tylko potrafią ująć energią, ale też zadbać o pełen relaks po długim dniu, dostarczając przy tym muzyki najwyższej jakości. O kojący finał piątku na scenie Upstage zadbała harfistka Marysia Osu, otulając najwytrwalszych festiwalowiczów cudownymi, subtelnymi dźwiękami, z towarzyszeniem delikatnych wokali i pełnych uroku wizualizacji. Unikalne brzmienie harfy połączyła z nienarzucającą się elektroniką, budując wyjątkową przestrzeń do refleksji i kontemplacji, a zarazem odpoczynku. W sobotę podobnych emocji dostarczyła zaś na Theatre Stage wybitna wiolonczelistka Dobrawa Czocher, czarując publiczność muzyką subtelną i pełną uroku.
![]() |
| Marysia Osu, fot. A.Wojcińska |
Odpocząć i zanurzyć się w dźwiękowym minimalizmie pozwoliła też muzyka duetu Hermanos Gutierrez - braci Alejandro i Estevana, którzy zachwycili publiczność charyzmą i umiejętnościami, zabierając w podróż ku hipnotyzującym krajobrazom rodem z filmów Quentina Tarantino. Przy pomocy dwóch gitar wyczarowali fenomenalną przestrzeń, z powodzeniem łącząc latynoamerykańskie rytmy, surf rock i ambient, proponując muzykę nastrojową i wciągającą klimatem. Ich występ był doświadczeniem absolutnie wspaniałym, prawdziwą formą dźwiękowej terapii i nieoczywistej podróży. Nic zatem dziwnego, że publiczność słuchała ich z zapartym tchem, chłonąc każdy dźwięk, podobnie jak w przypadku koncertu rodzimej legendy, grupy Voo Voo, której twórczość to miód na uszy każdego wymagającego słuchacza. Zespół, który od lat dostarcza publiczności muzykę najwyższej jakości tym razem zaproponował przegląd swojego repertuaru w nowej odsłonie. Do czwórki muzyków na czele z Wojciechem Waglewskim dołączyły dwie świetne wokalistki, wzbogacając zespołowe aranżacje o ważny, kobiecy pierwiastek. Po takim występie - pełnym improwizacji i artystycznego wyczucia, nie było czego zbierać.
![]() |
| Wojciech Waglewski, Voo Voo, fot. A.Wojcińska |
Spotkania pełne emocji
Inside Seaside to oczywiście nie tylko muzyka - to prawdziwa celebracja sztuki na wielu poziomach! Od początku ważnymi punktami wydarzenia są wystawy, kino, spotkania i przestrzenie, w których można złapać oddech i się zrelaksować.
O bogaty program rozmów zadbali dziennikarze Radia 357, zapraszając na spotkania wybitnych gości ze świata kultury. W Strefie Rozmów pojawił się m.in. ten, którego Akademia Sztuk Przepięknych stała się inspiracją dla festiwalowej przestrzeni - Jurek Owsiak, który opowiadał Piotrowi Stelmachowi m.in. o szczególnej roli prasowania i oczywiście o swoich bogatych doświadczeniach w wieloletniej społecznej działalności. Swoją obecnością festiwal zaszczycili też wybitna wokalistka Anna Maria Jopek, kultowy prowadzący telewizyjny program 997 Michał Fajbusiewicz i aktorka Julia Kamińska.
Niezwykle inspirującą okazała się rozmowa dwóch śpiewających basistów - Lecha Janerki i Mariusza Dudy, którzy wymieniali się artystycznymi doświadczeniami, debatując m.in. o niedocenianym znaczeniu basu w muzyce, o twórczych wyzwaniach i o trudach przełamywania się na scenie, z którymi zmagają się osoby o usposobieniu introwertycznym.
![]() |
| Lech Janerka & Mariusz Duda, fot. A.Wojcińska |
Jak zawsze o jakościowe jedzenie zadbał Food Hall Montownia, jak zawsze grad doskonałej muzyki na winylach dostarczył sklep Sonar Records, coś ciekawego do ubrania i na pamiątkę można było zaś kupić w strefie mody i sztuki. Nowością była niezwykle przyjemna zielona strefa zlokalizowana w nowo otwartej Hali D, o której aranżację zadbał Maciej Salamon z Nagrobków. Na piętrze tuż przy UpStage można było obejrzeć wystawę poświęconą twórczości Yacha Paszkiewicza, spędzić czas słuchając wywiadów z artystami tegorocznej edycji w Kawiarni Kulturalnej, kupić plakaty, potańczyć w słuchawkach na Silent Disco i pójść do kina, by obejrzeć filmy np. o Lechu Janerce, Budyniu, Oasis czy Marianne Faithfull. Każdą festiwalową godzinę można było zagospodarować niezwykle produktywnie i nasycić się sztuką w każdej postaci. Tu po prostu nie ma miejsca na nudę!
![]() |
| Hermanos Gutierrez, fot. A.Wojcińska |
Inside Seaside powróci w przyszłym roku z kolejną porcją muzyki, kina, rozmów i sztuk wizualnych na najwyższym poziomie. Piąta edycja festiwalu odbędzie się w dniach 12-13 listopada 2027 w Amber Expo w Gdańsku. Poznaliśmy już pierwszy zespół, który wystąpi na festiwalu. To Thee Sacred Souls: https://www.miedzyuchemamozgiem.eu/2026/11/thee-sacred-souls-pierwszym-zespoem.html
Więcej informacji o festiwalu na www.insideseaside.pl
![]() |
| GOAT, fot. A.Wojcińska |
Więcej zdjęć tu:
Acidsitter: https://www.muamart.pl/index.php/acidsitter/
EDITORS: https://www.muamart.pl/index.php/editors-ii/
GOAT: https://www.muamart.pl/index.php/goat/
Hermanos Gutierrez: https://www.muamart.pl/index.php/hermanos-gutierrez/
HINDS: https://www.muamart.pl/index.php/hinds/
Jessie Ware: https://www.muamart.pl/index.php/jessie-ware/
![]() |
| Jessie Ware, fot. A.Wojcińska |
Kathia: https://www.muamart.pl/index.php/kathia/
Kneecap: https://www.muamart.pl/index.php/kneecap/
Lech Janerka & Mariusz Duda: https://www.muamart.pl/index.php/lech-janerka-mariusz-duda/
Marysia Osu: https://www.muamart.pl/index.php/marysia-osu/
Mela Koteluk: https://www.muamart.pl/index.php/mela-koteluk/
![]() |
| Tom Smith, Editors, fot. A.Wojcińska |
Opus Kink: https://www.muamart.pl/index.php/opus-kink/
The Streets: https://www.muamart.pl/index.php/the-streets/
Voo Voo: https://www.muamart.pl/index.php/voo-voo-ii/
Wiraszko: https://www.muamart.pl/index.php/wiraszko/
Zalewski: https://www.muamart.pl/index.php/zalewski-2/
![]() |
| Zalewski, fot. A.Wojcińska |
















