Świat snów zainspirował wiele wybitnych dzieł sztuki - powieści Lewisa Carrolla, obrazy Salvadora Dali, filmy Davida Lyncha, a także niejeden utwór muzyczny, którego melodia czy motyw przewodni przyśniły się twórcy. Do krainy snów na swoim trzecim albumie studyjnym wkracza także norweska grupa Kalandra, która od piętnastu lat konsekwentnie rozwija swój unikalny styl na pograniczu alternatywnego rocka, popowej lekkości i wpływów skandynawskiego folku. "The Other Side" to koncepcyjna opowieść o snach i ich różnych wymiarach - pełna uroku, wzruszająca, a niekiedy też mrożąca krew w żyłach - zachwycająca melodyjnością i jakością wykonania.
O tym, co chcieli przekazać na swojej nowej płycie i o procesie jej powstawania opowiedzieli mi wokalistka i autorka tekstów Katrine Stenbekk oraz gitarzysta i klawiszowiec Jogeir Daae Maeland. Rozmawialiśmy o snach, o ich zapamiętywaniu, o tym, czego można się z nich dowiedzieć. Wróciliśmy też na chwilę do dzieciństwa i pochyliliśmy się nad współczesnymi realiami i wyzwaniami, jakie nam stawiają.
 |
| Kalandra w Hydrozagadce w Warszawie w 2023 r, fot. A.Wojcińska |
Między Uchem A Mózgiem: Opowieść, którą skrywa "The Other Side" jest zarazem bardzo ciekawa, jak i poruszająca. Skupiliście się tutaj na snach i ich duchowym wymiarze. Co sprawiło, że postanowiliście postawić na album, który spaja wspólny temat?
Katrine Stenbekk: Sny są dla mnie bardzo ważne! W przypadku poprzednich albumów zazwyczaj zaczynaliśmy pisać bez żadnego wstępnego planu czy narzuconej z góry tematyki, ale tym razem pomyślałam, że fajnie byłoby mieć jakieś założenia przed rozpoczęciem procesu twórczego, które skierują go na określone tory. Długo rozważaliśmy czy to dobry pomysł. Ostatecznie postanowiliśmy spróbować. Okazało się, że taki sposób pracy bardziej mi pasuje i nadanie konkretnego kierunku danym działaniom na określony czas pozytywnie wpływa na to, jak powstają utwory. Razem z Jogeirem (Daae Maelandem - gitarzystą Kalandry) wybraliśmy się do biblioteki, żeby wypożyczyć książki o analizie i zapamiętywaniu snów. Jogeir próbował czytać Freuda – to była naprawdę ciężka lektura!
Wszystkie utwory tworzą spójną całość. Część z nich powstała całkiem niedawno, inne zaś czekały kilka lat, by ujrzeć światło dzienne. Pracę nad utworem "Animal" rozpoczęliśmy w 2022 roku, ale nie udało nam się jej skończyć aż do tej płyty. Podobnie było z "Chasing Dreams", który czekał w szufladzie od trzech lat. Inne utwory, taki jak np. "The Ship Has Left The Shore" powstały niemal z dnia na dzień. Mieliśmy kilka miesięcy, żeby wszystko złożyć, ale tak naprawdę całość była gotowa dopiero w ciągu ostatnich 24 godzin.
MUAM: Wypożyczyliście masę książek i materiałów, by poznać tajniki snów i nauczyć się je zapamiętywać. Jak to się robi? Gdy budzę się rano przeważnie nie pamiętam, co mi się śniło. Wyjątkiem są sytuacje, gdy śpię bardzo płytko i budzę się z jakiegoś powodu kilka razy w nocy - wtedy częściej mam wrażenie, że coś mi się śniło i zdarza się, że nawet coś zapamiętuję - jakieś fragmenty wydarzeń, emocji...
Jogeir Daae Maeland: Istnieje wiele badań na temat snów, z których wynika, że każdy z nas śni – nawet osoby, które twierdzą, że tego nie robią. Jeśli obudzisz kogoś i od razu zapytasz: „Czy miałeś sen? Pamiętasz go?”, zazwyczaj odpowie twierdząco. Jednak już po kilku minutach z pamięci ulatuje 90 procent treści snu. W momencie przebudzenia zachodzi pewien wewnętrzny proces, który – z niewiadomych przyczyn – „wymazuje” sny. Można jednak wyrobić w sobie nawyk: jeśli przez pierwszą godzinę po przebudzeniu będziesz zapisywać wszystko, co pamiętasz, z czasem zaczniesz zapamiętywać coraz więcej. To kwestia wyrobienia pewnych przyzwyczajeń.
Katrine: Spora część tego procesu zachodzi w podświadomości. Jeśli więc przed snem powiesz na głos coś w stylu: „Chcę dziś zapamiętać swój sen”, szansa, że rzeczywiście go zapamiętasz, znacznie wzrasta. W chwili przebudzenia musisz się na tym mocno skupić. Jeśli od razu sięgniesz po telefon, sen przepadnie. Jeśli natomiast przez chwilę poleżysz w łóżku, próbując sobie przypomnieć, co ci się śniło, będzie to znacznie łatwiejsze – wymaga to jednak świadomej decyzji i odrobiny wprawy.
MUAM: Sny to ciekawe zjawisko - związane są z podświadomością, ale odnoszą się często do wydarzeń, których doświadczamy na co dzień. To niekiedy przerysowane, przetworzone odbicie rzeczywistości, pokazane z zupełnie innej perspektywy.
Katrine: Tak, sny często mają za zadanie coś nam przekazać, czegoś nas nauczyć...
Jogeir: Sen to taka tajemnicza przestrzeń – przeżywasz w niej coś na kształt psychodelicznego odlotu, przenosisz się w zupełnie inną rzeczywistość, nie zdając sobie z tego sprawy, dopóki się nie obudzisz. Będąc wewnątrz snu, masz poczucie, że wszystko jest prawdziwe i całkowicie logiczne – na przykład to, że rozmawiasz z ludźmi, którzy zamiast dłoni mają widelce albo że latasz. To wszystko stanowi część opowieści. Twoje reakcje, napotkane przeszkody czy postacie, z którymi wchodzisz w interakcję – to wszystko wskazuje na to, z czym aktualnie się mierzysz. Kiedy ludzie twierdzą, że nie śnią, często wynika to z faktu, że podświadomie nie chcą pamiętać o pewnych sprawach lub nie chcą się z nimi konfrontować na jawie. Czasami nawet nie wiesz, że coś wypierasz ze świadomości; może cię to zaprowadzić w rejony, które boisz się odwiedzić.
Katrine: W snach mogą zmieniać się również zasady moralne, którymi się kierujesz. Jeśli przeszedłeś wewnętrzną przemianę, dojrzałeś, korzystałeś z terapii albo przeprowadziłeś wartościową rozmowę z przyjacielem – twoje sny również mogą nabrać nowego znaczenia. Miałam kiedyś sen, w którym byłam na rozmowie kwalifikacyjnej, a rekrutujący mnie mężczyzna nagle zaczął zażywać kokainę. Zapytał: „Chcesz trochę?”. Spojrzałam na niego i zaczęłam się zastanawiać. Gdybym miała dwadzieścia kilka lat i ktoś o takiej pozycji złożyłby mi taką propozycję, pewnie odpowiedziałabym: „Jasne, czemu nie”. Ale teraz, będąc nieco starszą, wstałam w tym śnie i powiedziałam: „Chyba ta praca nie jest dla mnie. Przepraszam”. I wyszłam…W snach dysponujesz wolną wolą. Fascynująco było odkryć, że przeszłam przemianę i że mój kręgosłup moralny jest teraz znacznie silniejszy niż wtedy, gdy byłam młoda i naiwna.
MUAM: Co najbardziej zapada Wam w pamięć z tych snów? Dźwięki, obraz, czy też inne doświadczenia zmysłowe jak smak, zapach albo dotyk?
Katrine: To dobre pytanie. W większości pamiętam obraz, ale czasem budzę się mając w głowie piosenkę. Bardzo często słucham w snach muzyki klasycznej i słyszę w głowie całą symfonię. Czasami mam wrażenie, że to najpiękniejszy utwór, jaki kiedykolwiek słyszałam, ale wiem, że nie posiadam umiejętności potrzebnych do zaaranżowania go na orkiestrę symfoniczną. Bardzo trudno jest mi przelać to, co słyszę w głowie, na zapis nutowy czy konkretne melodie – nie potrafię na przykład napisać partii na puzon ani na inne instrumenty. To niezwykle głębokie doświadczenie: mieć w głowie brzmienie orkiestry symfonicznej, a jednocześnie wiedzieć, że muszę się z tym utworem pożegnać, bo już nigdy więcej go nie usłyszę…
MUAM: To fascynujące. Może uda Ci się kiedyś zapisać chociaż jakieś fragmenty, zarysy? Może ta kompozycja stanie się podświadomą inspiracją dla któregoś z utworów Kalandry? A może to zwiastun tego, co czeka Cię w przyszłości? Kto wie, może współpraca z orkiestrą to kolejny etap zespołowego rozwoju. Trzymam mocno kciuki!
Katrine: Nie wiem jak to zrobić i jest to frustrujące. Potrafię grać i produkować muzykę, ale to bardzo złożony proces w tym wypadku – w przypadku orkiestry mamy do czynienia z mnóstwem elementów. Łatwiej jest mi zapamiętać obraz niż klasyczny utwór orkiestrowy z linią wokalną, ponieważ dźwięki dochodzą z każdej strony - zapamiętanie tych poszczególnych składników jest niezwykle trudne. Zdarzało się, że w głowie pojawiała mi się melodia w formie piosenki – takie rzeczy zapamiętuje się znacznie łatwiej.
Utwór „The State of the World” powstał na bazie mojego snu. Usłyszałam w nim piękną melodię, która stała się bazą tej piosenki. Wtedy jest o wiele prościej: mam jedną melodię i to ode mnie zależy, co wokół niej zbuduję. Jeśli ten sen został mi przez kogoś zesłany, muszę niestety rozczarować tę osobę – nie potrafię przenieść go do rzeczywistości, co jest bardzo frustrujące. Czuję, jakbym zawiodła kogoś albo samą siebie, bo nie jestem w stanie powołać tego do życia. Muszę pogodzić się z tym, że nie jestem Mozartem. Lepiej radzę sobie z pisaniem piosenek i śpiewaniem niż z aranżacją.
Będąc w stanie półsnu, uświadamiam sobie, że śnię, i mówię do siebie: „Spokojnie, Katrino, nie musisz pamiętać wszystkiego – ale może uda ci się zapamiętać choć fragment? Jaki instrument gra tu główną rolę? Puzony… wszystko tam było”. Tak właśnie było w moim ostatnim śnie. To było połączenie czegoś bardzo melodyjnego z elementami atonalnymi, ale to dla mnie zbyt trudne, by to przenieść do rzeczywistości...
 |
| Katrine Stenbekk w Hydrozagadce w Warszawie, w 2023 r, fot. A.Wojcińska |
MUAM: W snach dzieją się nieprawdopodobne, magiczne rzeczy, ale część tej magii udaje się uchwycić w rzeczywistości. Jest na "The Other Side" piękne odniesienie do dzieciństwa i tej pasji odkrywania i poznawania świata, która towarzyszy dziecku w pierwszych latach życia, gdy jeszcze nie jest poddane wpływom różnych ludzi i sytuacji. O pragnieniu zachowania tej dziecięcej ciekawości śpiewasz przede wszystkim w "Let Me Be Open". Sam tytuł albumu przypomina mi też o jednej z najbardziej magicznych książek z dzieciństwa, o "Alicji w Krainie Czarów", która przechodziła na "drugą stronę lustra".
Katrine: To bardzo ciekawa analogia, zdecydowanie coś w tym jest. Jest tu chęć przygody, a zarazem dziecięca niewinność - nieustanne poszukiwanie czegoś lub próba zrozumienia świata dorosłych. W teledysku do tego utworu wystąpiła siostrzenica Floriana, drugiego gitarzysty naszego zespołu; wcieliła się w młodszą wersję mnie. Próbuję uchronić ją przed przyszłym cierpieniem, ale tym samym niejako ingeruję w jej własną historię. Nie wiem, jak to jest być rodzicem, ale z pewnością właśnie tak bym postąpiła – próbując chronić dziecko przed bólem, który może je spotkać w przyszłości. Choć może nie powinno się o to dbać aż tak bardzo? Może trzeba pozwolić im samym zdobywać doświadczenia, uczyć się na własnych błędach? Pozwolić, by życie – niczym natura – najpierw je „rozbiło”, a potem na nowo ukształtowało?
MUAM: To trudne pytanie. W życiu nieustannie czegoś się uczymy, niestety najlepiej na własnych błędach. Często aby coś zrozumieć, musimy sami tego doświadczyć... W ten sposób znajdujemy życiową równowagę.
Katrine: To trochę smutne, bo widać, jak historia zatacza koło – choćby w polityce. Patrzysz na to i zastanawiasz się: dlaczego ludzie nie wyciągają wniosków? Mimo upływu czasu, każde kolejne pokolenie musi przechodzić przez to samo. Przecież już tam byliśmy – może spróbujmy tam nie wracać? To fascynujące. I właśnie dlatego zawsze pojawi się jakiś nowy boysband, nawet jeśli wcale go nie chcemy – oczywiście żartuję! (śmiech)
MUAM: Taaak! Skoro już jesteśmy przy ciemnej stronie i koszmarach, to ten mroczny aspekt "The Other Side" nawiązuje nieco do filmów Davida Lyncha - trochę surrealistycznych, balansujących na pograniczu jawy, snu i wyobrażeń.
Katrine: Jest taka norweska opowieść o wodnych duchach zwanych Niksy (Nixie), które żyją w jeziorach. Jako dziecko słyszałam przestrogi, by nigdy nie próbować zrywać lilii wodnych, ponieważ stwór ten mógłby wciągnąć człowieka pod wodę. Wierzyłam w ten folklor przez dość długi czas – aż do siódmego roku życia byłam przekonana, że na dnie czai się istota, która może cię porwać w głębinę; w pewnym sensie utwór nawiązuje właśnie do tego. Utwór "The Beauty and The Beast" to piosenka o tym, jak ciemność próbuje skalać niewinność.
MUAM: Dokładnie ten aspekt filmów Lyncha miałam na myśli - to zniszczenie niewinności przez mrok powraca w wielu jego dziełach. Opowiedzcie mi proszę jeszcze nieco więcej o procesie nagrywania tej płyty. Z tego, co wiem, był nieco inny niż dotychczasowe, bardziej spontaniczny.
Jogeir: Nagrania trwały półtora miesiąca – 6 tygodni. Przy naszych poprzednich płytach utwory powstawały w różnych okresach, a później staraliśmy się dopasować je tak, by tworzyły spójną całość. Tym razem było trochę inaczej - zbudowaliśmy własne studio, mając przy tym bardzo napięty termin ukończenia zarówno samego pomieszczenia, jak i albumu. Nie udało nam się dokończyć budowy w pełni, ale zrobiliśmy wystarczająco dużo, by móc zacząć pracę. Katrina przygotowała mnóstwo demówek, mieliśmy też kilka starszych kompozycji. Spędzaliśmy w studiu po 12 godzin dziennie, pracując właściwie bez przerwy – na zmianę dzień i noc przez około 6 tygodni. Było bardzo intensywnie; taki tryb pracy nie pozwalał na zbyt długie roztrząsanie poszczególnych kwestii, więc musieliśmy polegać na własnej intuicji. Było to zarówno błogosławieństwo, jak i przekleństwo.
Czasami trzeba spojrzeć na daną sprawę bardzo szeroko, by dostrzec idealne rozwiązanie, ale bywa też tak, że nadmiar pomysłów zmusza do ich szybkiej selekcji. Musieliśmy skupić się na przewodnim motywie i wokół niego budować cały materiał. To było wyzwanie. Niektórym utworom wyszło to na dobre, bo wymagały prostoty. Inne być może zyskałyby, gdybyśmy zgłębili je bardziej – kto wie? Cały album sprawia jednak wrażenie spójnej całości i jesteśmy z tego bardzo zadowoleni.
MUAM: Zdecydowanie, to piękna, wciągająca opowieść, a zmiana sposobu pracy czasem faktycznie wychodzi na dobre, bo pozwala złapać świeżą perspektywę. Jest na tej płycie też coś bardzo znajomego, na samiutkim początku, w "In The Shadows" - czy melodia do złudzenia przypominająca tę z "House Of The Rising Sun" znalazła się tu celowo?
Katrine: To nie był świadomy wybór, ale masz rację, tam melodia tam jest! Właśnie od niej wszystko się zaczęło. Nie mogłam sobie na początku przypomnieć skąd znam tę piosenkę. Gdy uświadomiłam sobie, skąd się wywodzi, próbowałam wymyślić coś innego, ale żadna inna melodia nie pasowała do słów "Take me away from here" i tak już zostało. Dalej melodia oczywiście płynie w innym kierunku niż w tym starym przeboju. Rozważałam długo, czy tak może być, ale śpiewam tu o czymś zupełnie innym, więc to ostatecznie moja piosenka.
Jogeir: Załapałaś tę melodię nieświadomie, bo często ją nuciłem i grałem podczas przygotowań do nagrań albumu. Nuciłem ją też na próbach.
Katrine: Faktycznie! Ech...
MUAM: To jedna z tych melodii, którą wszyscy nieświadomie nucą. Znamy ją, bo pojawia się w wielu miejscach, w nieoczywistych sytuacjach, ale przyznaję, że jest świetnym otwarciem dłuższej opowieści, że wprowadza nastrój i zachęca do skupienia się nad tym, co opowiadający chce przekazać...
Jogeir: Niektórzy ludzie nie potrafią oddzielić melodii i luźnej inspiracji od oryginalnego utworu. Ale czy to w czymkolwiek przeszkadza? Otwiera to przed daną piosenką drogę w określonym kierunku.
Katrine: To interesujące zagadnienie, szczególnie w dobie sztucznej inteligencji. Każdy utwór czy fragment muzyki, z którym mamy styczność, staje się częścią naszego doświadczenia – a potem przekształca się w coś własnego, choć zawsze pod wpływem wcześniejszych inspiracji. Sztuczna inteligencja w pewnym sensie robi to samo. Czy w ogóle istnieje coś takiego jak „oryginał”? To zbyt szeroki temat, by zagłębiać się w niego teraz w pełni, ale skłoniło mnie to do refleksji: robię przecież dokładnie to samo, co komputer. Znajduję coś i czuję, że ta konkretna melodia stanowi o sile utworu. Skądś ona przecież musi pochodzić..
Jogeir: Różnica tkwi w pierwiastku ludzkim – w emocjach, które wnosisz do muzyki. AI tego nie potrafi, po prostu zestawia fragmenty ze sobą, korzystając z bazy.
Katrine: Mi natomiast zgromadzenie tych informacji zajęło 35 lat...
Jogeir: Ale rozumiesz i wiesz, czego szukasz. To właśnie filtr ludzkiej perspektywy stanowi o różnicy.
 |
| Katrine Stenbekk, Kalandra w Operze Leśnej w Sopocie, lipiec 2024, fot. A.Wojcińska |
MUAM: Skoro weszliśmy naturalnie w temat nowych technologii, pozostaje mi zapytać o drugi kluczowy aspekt współczesnego funkcjonowania - media społecznościowe. Jak do nich podchodzicie?
Katrine: Zazwyczaj to ja odpowiadam za wszystko, co dzieje się w mediach społecznościowych naszego zespołu. Zajmuję się marketingiem i tym podobnymi sprawami, ale ostatnio rozmawialiśmy z naszym managementem o tym, że może czas podzielić te obowiązki – nie jestem przecież osobą od sprzedaży. Nie chcę być lepsza w promowaniu zespołu Kalandra niż w pisaniu piosenek. Nie oznacza to, że czasem nie sprawia mi to przyjemności.
Jeśli usłyszę utwór wygenerowany przez sztuczną inteligencję i zacznę udawać, że do niego śpiewam, śmiejąc się przy tym i żartując przed kamerą – to jest w porządku raz na jakiś czas. Ale ogłaszanie, że gramy tu czy tam, i namawianie ludzi, by nas obserwowali to kompletnie nie moja bajka… Nie zakładałam, że to będzie część mojej pracy, a zajmuje to więcej czasu niż samo tworzenie muzyki! Dosłownie pochłania więcej czasu niż pisanie utworów, a do tego jest to praca w pełni charytatywna! Oczywiście, pomaga to w zdobywaniu rozpoznawalności, ale wymaga nakładu mnóstwa sił i niewiele daje w zamian poza wyczerpaniem.
Jogeir: Media społecznościowe to nic dobrego. Mam wrażenie, że wszyscy oglądamy to tak, jakbyśmy byli pod wpływem jakiegoś silnego narkotyku. Jesteśmy uzależnieni. Ten niezwykle skuteczny mechanizm przypomina system stosowany w kasynach. Jedynym wyznacznikiem dla twórców jest to, jak długo pozostajesz wewnątrz tego systemu. Chodzi o to, by cię tam zatrzymać jak najdłużej. W danej chwili czerpiesz z tego przyjemność, ale im dłużej w tym tkwisz, tym bardziej czujesz wewnętrzną pustkę.
Katrine: Nie jestem pewna, czy w ogóle żyję pełnią życia,będąc tam obecną. Z jednej strony robię to, co kocham – tworzę piosenki i występuję przed ludźmi – a z drugiej marnuję życie na bezmyślne przewijanie ekranu, tak jak wszyscy inni. Muszę tam jednak być, bo inaczej ludzie przegapią to, co robimy. Muszę informować odbiorców, że gramy naszą muzykę. Niedawno rozmawialiśmy o tym, że ktoś inny musi wkrótce przejąć stery nad naszym Instagramem, bo dla mnie to już zdecydowanie za dużo.
MUAM: Media społecznościowe sprawiają też, że relacja fanów z zespołem może stać się niebezpiecznie bezpośrednia. Ludzie wysyłają wiadomości myśląc, że rozmawiają bezpośrednio z muzykami i jeśli chciałoby się na każdą z nich odpowiedzieć, trwałoby to wieki i kompletnie pozbawiłoby energii zarówno fizycznie jak i psychicznie. To bardzo niebezpieczne...
Katrine: Tak… muszę bardzo uważać w relacjach z wieloma osobami. Nie odpisuję już fanom, choć na początku działalności zespołu to robiłam. Te osoby znalazły się w mojej „instagramowej bańce” – nikogo nowego już do niej nie przyjmuję. Zastanawiałam się nawet, czy nie wyłączyć możliwości wysyłania wiadomości, żeby nikt nie mógł komentować naszych relacji.
Jogeir: Chodzi o granice; wszystko dzieje się tu i teraz – te wszystkie reakcje, emocje. Dostajemy mnóstwo pięknych wiadomości i przemiłych słów, ale bywa to przytłaczające – jest tego po prostu za dużo, zarówno w formie tekstowej, jak i wizualnej. Nie da się już tego wziąć na siebie.
MUAM: Tak wygląda współczesny świat - wszystkiego jest za dużo i wszystko w nadmiarze zaczyna przytłaczać, dlatego też trzeba czasem zrobić krok do tyłu, by złapać perspektywę i pobyć ze swoimi myślami sam na sam i zrobić coś dla siebie.
Jogeir: Prawda, media społecznościowe nie dają ci czasu, by pomyśleć - wymuszają jedynie reakcję, przyzwyczajając nas przy tym do braku rozwagi. Ludzie mają coraz krótszy czas skupienia uwagi…
Katrine: …i coraz mniejszą zdolność do akceptowania odmiennych punktów widzenia. Zawsze istnieli ludzie o różnych poglądach – na przykład na temat historii – ale z jakiegoś powodu dziś nie potrafimy już nawet być przyjaciółmi czy ze sobą rozmawiać. Jeśli nie wyznajesz dokładnie tych samych wartości, zostajesz wykluczony. To niepokojące – ogranicza naszą zdolność do przebywania z ludźmi, którzy myślą inaczej niż my.
MUAM: Media społecznościowe kreują swego rodzaju iluzję, dają poczucie funkcjonowania w jakimś dziwnym śnie. Trochę jakbyśmy śnili na jawie (z tym, że w niekoniecznie pozytywnym aspekcie)
Katrine: Nie sądzę, by taki był zamysł twórców Internetu. Miał z założenia nas wszystkich łączyć, a teraz nas dzieli..
Jogeir: Tęsknię za tą dawną, nieskrępowaną wolnością w sieci. Weźmy choćby Wikipedię – jest otwarta, tworzona przez ludzi dla ludzi, służy dzieleniu się wiedzą. Wszystko inne zostało poddane ogromnemu przyspieszeniu. Mam wrażenie, że wokół sztucznej inteligencji panuje podobny optymizm i składane są podobne obietnice, a przecież za AI stoją ci sami ludzie, którzy napędzają media społecznościowe. Z pewnością nie służy to dobru wszystkich ludzi...
Katrine: Zgadza się, nie mają dobrych intencji...
 |
| Kalandra w Operze Leśnej w Sopocie, lipiec 2024, fot. A.Wojcińska |
MUAM: Czy macie swój ulubiony zespół?
Katrine: Jest ich wiele. Różne zespoły sprawdzają się w różnych sytuacjach. Uwielbiam Eivør – stanowi dla mnie wyzwanie pod względem wokalnym i technicznym. Ma genialną technikę śpiewu, która dobrze współgra z moim głosem. Jest mnóstwo innych fantastycznych wokalistek, ale ich styl śpiewania różni się od mojego, więc trudno byłoby mi się od nich uczyć. Traktuję Eivør jako punkt odniesienia dla własnego głosu.
Jeśli chodzi o brzmienie i aranżacje cenię też innych artystów - na przykład Enyę; podoba mi się barwa jej głosu, a także sposób, w jaki pisze piosenki i tworzy aranżacje. Cenię również intensywność muzyki Anny von Hausswolff oraz jej podejście do aranżacji. Zazwyczaj są to artystki, co wynika z faktu, że sama jestem kobietą.
Chłopaki mają nieco inne inspiracje, ale wszystkie w jakiś sposób się przenikają. Oskar, perkusista słucha wszystkiego od Arvo Pärta po zespół Carbon, Florian (gitarzysta) często sięga po Periphery, Tesseract i Mastodon, a Jogeir uwielbia Radiohead i Pink Floyd, o czym sam może opowiedzieć :)
Jogeir: W utworach Kalandry na poziomie akordów czasem słychać echa Radiohead. Wspólnym punktem odniesienia jest dla nas wszystkich jest ścieżka dźwiękowa do „Władcy Pierścieni”, a także muzyka Beara McCreary’ego czy Johna Williamsa.
Katrine: Tak, ta filmowa atmosfera zdecydowanie jest kluczowa!
Jogeir: Jestem też wielkim fanem argentyńskiego kompozytora Gustavo Alfredo Santaolalli!
MUAM: To piękne inspiracje, które świetnie do siebie pasują! Idealnie oddają klimat waszej muzyki – filmowy, tajemniczy, pełen emocji. Mam nadzieję, że pewnego dnia zobaczę was na wielkiej scenie – w arenie albo na stadionie i że spełnią się Wasze marzenia!
Katrine: Bardzo byśmy chcieli żeby tak było! Może wtedy nie musiałabym już zajmować się mediami społecznościowymi... Może wtedy nie byłoby problemów...
Jogeir: ...i prawdopodobnie wtedy nie byłoby o czym śpiewać...
Katrine: To prawda...
MUAM: Ale inspiracje nie zawsze muszą płynąć przecież z trudnych doświadczeń. Macie jeszcze jakieś marzenia i plany?
Jogeir: Masz rację. Chciałbym nadal móc tworzyć muzykę. Zbudowaliśmy własne studio i jesteśmy już w połowie drogi do pełnej niezależności – dzięki temu możemy robić to, co chcemy i czerpać z tego satysfakcję. Teraz możemy bardziej skupić się na muzyce i naszym projekcie, nie martwiąc się już o sztywne terminy. Można wyrwać się z tego niekończącego się cyklu: promocja, trasa koncertowa, praca nad nowym materiałem. Tkwiąc w tym trybie często zapomina się o tym, by skupić się na tym, co najlepsze, by stworzyć możliwie najciekawszą muzykę na jaką nas stać. Ta świadomość jest bardzo ważna. Moim marzeniem jest dalszy rozwój, ale też czerpanie radości z tego, co robimy tu i teraz.
MUAM: I oby się spełniło! Do zobaczenia w marcu w Polsce. Bardzo się cieszę, że wracacie na dwa koncerty - do Krakowa i do Warszawy. Jestem pewna, że będzie pięknie, jak zawsze podczas Waszych występów. Wszystkiego dobrego i dziękuję pięknie za Wasz czas.
Katrine: Dziękujemy bardzo! Dziękujemy bardzo! Uwielbiamy grać w Polsce – publiczność jest tam bardzo otwarta i uważna, a za kulisami zawsze jest wspaniale. Zawsze miło jest wysiąść z busa i znaleźć się w przyjemnym miejscu. Do zobaczenia, hej!
"The Other Side", trzeci studyjny album Kalandry ukazuje się 13 listopada 2026 nakładem By Norse
Albumu możecie posłuchać tu: https://kalandra.bandcamp.com/album/the-other-side
Norweska grupa przyjedzie z nowym materiałem do Polski w marcu przyszłego roku. 12 marca zagra w Krakowie w Hype Parku, a dzień później w Niebie w Warszawie. Na koncerty zaprasza Knock Out Productions. Więcej tu: https://knockoutprod.net/pl/concert
